Чӣ тавре ки мо Масеҳро ибодат мекунем, ҳамон тавр ба Ӯ ҳамчун Худованд дуо мекунем. Ду мисоли барҷастаи ин принсип дар Навиштаҳо сабт шудааст. Вақте ки Истефанус аз ҷониби яҳудиёни хашмгин шаҳид шуд, гуфта мешавад: «Ва онҳо Истефанусро сангсор карданд, дар ҳоле ки ӯ Худоро даъват мекард ва мегуфт: 'Худовандо Исо, рӯҳи маро қабул кун'» (Аъмол 7:59). Павлус низ, дар бораи хори дар ҷисм сухан ронда, мегӯяд: «Дар бораи ин чиз ман се маротиба ба Худованд илтимос кардам, ки он аз ман дур шавад. Ва Ӯ ба ман гуфт: 'Файзи Ман барои ту кофист, зеро қуввати Ман дар заифӣ комил мешавад'» (2 Қӯр. 12:8–9).
Ин ҳодисаҳо дастури муҳимтаринро дар бораи тарзи муроҷиат ба Масеҳ дар дуо медиҳанд. Ин ҳамчун Худованд аст — на ҳамчун «Исо» ё «Масеҳ», чунон ки баъзан нохуш шунида мешавад. Як лаҳза андеша ба мо мувофиқати инро нишон медиҳад. Истифодаи номи Ӯ — Исо, ё истилоҳи Масеҳ, ҳангоми саҷда кардан дар назди Ӯ, бешубҳа фаромӯш кардани ҷои мо ҳамчун илтимосгарон, инчунин ҷои Ӯ ҳамчун Худованд аст. Ин бӯи ошноӣ медиҳад, ҳатто агар беэҳтиромӣ набошад ҳам, гарчанде ки озодона эътироф карда мешавад, ки он метавонад бидуни ҳеҷ гуна эҳсоси ин гуна анҷом дода шавад. Чӣ тавре ки набошад, мо набояд ҳеҷ гоҳ баландӣ ва шаъну шарафи Ӯро ҳангоми наздик шудан ба Ӯ дар илтимос фаромӯш кунем. Ғаризаҳои рӯҳонии фарзанди Худо барои таълим додани ӯ кофӣ хоҳанд буд, ки дар чунин вақт, унвони Худованд ҳеҷ гоҳ набояд тарк карда шавад. Ба Ӯ мувофиқ аст, ки онро қабул кунад, ва ба мо мувофиқ аст, ки онро баён кунем; ҳадди аққал, ҳисси талаботи Ӯро, ва инчунин, воқеан, ҷои моро дар ҳузури Ӯ нишон медиҳад.
Пас, биёед ҳамеша эҳтиёткор бошем, ки чӣ чиз ба Он ки дар назди Ӯ саҷда мекунем ва аз Ӯ файз ва баракат меҷӯем, сазовор аст, ба ёд орем.
