Ҳанӯх ба насли ҳафтум аз Одам тааллуқ дошт, дар ҳоле ки Нӯҳ қисми насли даҳум буд. Бисёр солҳо пас, Худо Абрамро — баъдтар Иброҳимро — даъват кард, ки Ури Калдониёнро тарк кунад. Патриарх қисми насли бистум аз Одам буд. То ҷое ки ба мо дахл дорад, пас аз ин қадар наслҳо, бигзор мо низ Худованди худро то омадани Ӯ шод гардонем!
Ҳанӯх касе буд, ки таълим гирифта ё бахшида шуда буд, чунон ки номаш ифода мекунад. Худо Ҳанӯхро сесад сол пас аз таваллуди писараш Матушалах, ки пиртарин марди рӯи замин шуд ва каме пеш аз омадани тӯфон мурд, таълим медод. То ҷое ки ба мо дахл дорад, мо медонем, ки доварии Худо меояд, аммо умеди мо худи Худованд аст: Ӯ метавонад имрӯз биёяд! Бигзор мо омода бошем ва аз Ҳанӯх омӯзем, ки чӣ гуна бо Худо роҳ равем. «Пас аз он ки Матушалахро ба дунё овард, Ҳанӯх сесад сол бо Худо роҳ рафт ва писарону духтарон дошт». Ин чӣ маъно дорад? Таваллуди писари нахустзодаи ӯ Ҳанӯхро водор кард, ки бо Худо роҳ равад, ба Ӯ такя кунад, ҳамеша бо Ӯ бошад, дар ҳар ҳолат, Ӯро шод гардонад (Ибр. 11:5). Ин ба Ҳанӯх кӯмак кард, ки писарашро дар бораи Худо таълим диҳад ва барои ӯ, ки баъдтар пиртарин марди рӯи замин шуд, намуна бошад.
Ҳанӯх бояд омӯхта бошад, ки чӣ гуна Худоро ба ҳама тафсилоти ҳаёти худ дохил кунад. Барои мо имрӯз, ин вақтеро дар назар дорад, ки мо бо ҳамсар ва фарзандони худ, бо бародарон ва хоҳарони худ ва бо ҳамкорони худ мегузаронем. Агар мо ба нафақа баромада бошем, мо метавонем бо одамон дар тамос бошем, шояд ҳатто бештар аз пеш. Хоҳиши Худованд барои мо ин аст, ки насли ояндаро таълим диҳем, барои онҳо намуна бошем. Ҳадафи Худо барои онҳо ин аст, ки онҳо омӯзанд, ки бо Худо роҳ раванд ва то омадани Худованд ин корро кунанд. Шояд имрӯз!
