Ҳанӯх, ҳафтумин аз Одам, дар рӯзҳои худ шоҳиди содиқ буд. Вақте ки ӯ шасту панҷсола буд, соҳиби писаре шуд ва номи ӯро Метӯшалоҳ гузошт. Ин ба Ҳанӯх таъсири амиқ гузошт, зеро мо мехонем, ки пас аз таваллуди Метӯшалоҳ, Ҳанӯх бо Худо роҳ мерафт, то он даме ки Худо Ҳанӯхро бидуни дидани марг бурд. Дар давоми ҳаёти нисбатан кӯтоҳи худ, ки дар муошират бо Худо роҳ мерафт, Ҳанӯх тамоюли поинравии тамоми насли инсониро сахт ҳис мекард, ҳарчанд ки аввалин инсон, Одам, дар ҳамон давраи замонӣ ҳамроҳи Ҳанӯх тақрибан 300 сол зиндагӣ мекард.
Ҳарчанд Ҳанӯх бехудоиро дар атрофи худ медид, ӯ аз он ҷудо роҳ мерафт. Чашмони ӯ кушода шуда буданд ва ӯ бар зидди он шаҳодат медод. Худо худро бе шоҳид намегузорад (Аъмол 14:17), ва Ҳанӯх дар ин вақт шоҳиди Ӯ буд. Нубуввати Яҳудо то имрӯз интизори иҷрошавӣ аст, ҳарчанд ки он ба зудӣ наздик мешавад (Яҳудо 14–15).
Дар Ибриён 11, Рӯҳи Худо ҳаёти Ҳанӯхро дар як ояти кӯтоҳ ҷамъбаст мекунад. Ӯ ба дили Худо шодӣ овард. «Ҳанӯх бо Худо роҳ мерафт» (Ҳас. 5:22). Вақте ки Ҳанӯх ҳанӯз зинда буд, ӯ итминон дошт, ки аз рӯзи доварӣ наҷот хоҳад ёфт. Бо имон, Ҳанӯх аз лаҳзаи оянда лаззат мебурд, вақте ки ӯро ба назди Он Зоте, ки бо Ӯ дар замин роҳ мерафт, бурда мешуд.
Қиссаи Ҳанӯх барои мо имрӯз намунаи зебост. Ба воситаи Масеҳ, ки худро барои гуноҳҳои мо дод, мо аз ин асри шарири ҳозира наҷот ёфтаем — ҳамон тавре ки дар рӯзҳои Ҳанӯх буд. Мушкилоти мо имрӯз дар он аст, ки дар муошират бо Худо роҳ равем, амалан аз ин ҷаҳон ва роҳҳои бехудоии он ҷудо шавем. Умеди мо «интизори Писари Ӯ аз осмон аст, ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард, яъне Исо, ки моро аз хашми оянда наҷот медиҳад» (1 Тас. 1:10).
