Бисёре аз мардуми Яҳудо гирд оварда шуда, ҳамчун асир, аз ҷумла Ҳизқиёл, ба он чизе, ки шояд як навъ урдугоҳи гурезагон дар канори дарёи Хабор ё канал буд, бурда шуданд. Инчунин, тамоми ганҷинаи маъбад бор карда шуда, аз ҷониби фатҳкунандагони онҳо ба Бобил бурда шуд. Худо иҷозат дода буд, ки ин ҳодиса рӯй диҳад, зеро мардум дар садоқати худ ба Ӯ бепарво шуда буданд ва бутпарастӣ паҳн шуда буд. Дар ин ҷо мо мебинем, ки ҳатто дар ин замони орзуҳои шикаста ва дурнамои ногувор, Худо азоби қавми худро медонист ва худро ба бандаи содиқи худ, Ҳизқиёл, ҳамчун воситаи рӯҳбаландӣ барои ӯ ва тасаллӣ барои мардум ошкор кард. Ин маънои онро надошт, ки замонҳои душвори онҳо ба охир расида буд — мардум бояд дар озмоиши кунунии худ сабру тоқат мекарданд, то Худованд онҳоро дар вақти дертар наҷот диҳад.
Ҳамин Худои содиқ ва меҳрубон, ки худро ба Ҳизқиёл дар канори дарёи Хабор ошкор кард, то қавми худро тасаллӣ диҳад, имрӯз низ дар замони ниёзи мо бо суханони тасаллӣ ва рӯҳбаландӣ ба назди мо хоҳад омад. Худованд вазъияти моро медонад ва амал хоҳад кард, аммо барои мо дарсҳои имон ҳастанд, ки танҳо тавассути сабру тоқат ба Ӯ омӯхта мешаванд. Масеҳиён метавонанд азобҳоеро аз сар гузаронанд, ки ҷонҳои моро меозмоянд, аммо мо дар чунин замонҳо итминони ҳузури Ӯро дорем (муқ. Заб. 121:3). Инҳо дар ҳақиқат суханони тасаллибахш барои фарзанди Худо ҳастанд; аммо, агар шумо фарзанди Худо набошед, хушхабар ин аст, ки «ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд, ба онҳое, ки ба номи Ӯ имон доранд» (Юҳ. 1:12).
