7 Зеро ки Худованд Худоят туро дар тамоми амали дастат баракат додааст; дар ин биёбони бузург роҳ паймуданатро медонист — ин чил сол аст, ки Худованд Худоят бо туст, ва ту аз ҳеҷ чиз камӣ надоштӣ“.
1 Эй ҷонам, Худовандро муборак бихон.
Худовандо, Худои ман! Бениҳоят бузург ҳастӣ;
шукӯҳ ва шавкат пероҳани Туст.
2 Нурро мисли ридое дар бар мекунӣ,
осмонро мисли саропардае паҳн менамоӣ.
3 Кӯшкҳои фалакии Худро бар обҳо месозӣ,
абрҳоро аробаи Худ мегардонӣ,
ки он бар болҳои бод ҳаракат мекунад.
4 Бодҳоро ба фариштагони Худ табдил медиҳӣ,
хизматгорони Худро ба оташи сӯзон.
5 Заминро бар асосҳояш барпо кардаӣ,
то абад фурӯ нахоҳад ғалтид.
6 Бо варта мисли либосе онро пӯшондаӣ;
бар кӯҳҳо обҳо меистад.
7 Аз итоби Ту мегурезанд,
аз овози раъди Ту ба зудӣ қафо мегарданд.
8 Кӯҳҳо боло мераванд, водиҳо поён мефуроянд,
ба мақоме ки барояшон буньёд кардаӣ.
9 Ҳадде гузоштаӣ, то ки аз он нагузаранд
ва баргашта, заминро напӯшонанд.
10 Чашмаҳоро ба наҳрҳо равона кардаӣ:
дар миёни кӯҳҳо ҷорӣ мешаванд,
11 Ҳамаи ҳайвонҳои саҳроро об медиҳанд;
гӯрхарон ташнагии худро мешикананд.
12 Бар онҳо мурғони ҳаво сокин мешаванд,
аз миёни навдаҳо овоз медиҳанд.
13 Кӯҳҳоро аз кӯшкҳои фалакии Худ сероб мегардонӣ;
аз самараи аъмоли Ту замин сер мешавад.
14 Алафро барои чорпо мерӯёнӣ,
ва сабзаро барои хизмати одамизод,
то ки аз замин нон ҳосил кунад,
15 Ва шароб, ки дили инсонро шод мегардонад,
ва равған, ки рухсори ӯ аз он медурахшад,
ва нон, ки дили инсонро қувват мебахшад.
16 Дарахтони Худованд шодоб мешаванд,
яъне арзҳои Лубнон, ки Ӯ шинондааст,
17 Ки бар онҳо мурғон лона месозанд:
сарвҳо хонаи лайлак аст;
18 Кӯҳҳои баланд барои бузҳои кӯҳист;
сахраҳо паноҳгоҳ аст барои заргӯшҳо.
19 Моҳро барои мӯҳлатҳо офаридааст;
офтоб ғуруби худро медонад.
20 Торикиро паҳн мекунӣ, ва шаб фаро мерасад;
дар он ҳамаи ҳайвонҳои ҷангал ҳаракат мекунанд;
21 Шерони ҷавон барои нахҷир наъра мезананд
ва хӯроки худро аз Худо металабанд.
22 Офтоб ки тулӯъ кард, ҷамъ мешаванд
ва дар лонаҳои худ мехобанд.
23 Одамизод барои фаъолияти худ берун меояд
ва то бегоҳӣ бо кори худ машғул мешавад.
24 Чӣ бисьёр аст аъмоли Ту, эй Худованд!
Ҳамаро аз рӯи ҳикмат ба вуҷуд овардаӣ;
замин аз офаридаҳои Ту пур аст.
25 Инак баҳри бузург ва паҳновар:
дар он ҷо хазандагон сону шумор надоранд,
ҷонварҳои хурд ва калон.
26 Дар он ҷо киштиҳо мегарданд;
ин аждар низ, ки офаридаӣ, то ки бо он бозӣ кунӣ.
27 Ҳамаашон аз Ту чашми интизор доранд,
то ки ризқи онҳоро дар вақташ бирасонӣ.
28 Он чи ба онҳо медиҳӣ, ҷамъ карда мегиранд;
дасти Худро мекушоӣ, аз нозу неъмат сер мешаванд.
29 Рӯи Худро пинҳон мекунӣ, ошуфта мешаванд;
рӯҳи онҳоро кашида мегирӣ,
мемиранд ва ба хоки худ бармегарданд.
30 Рӯҳи Худро мефиристӣ, ба вуҷуд меоянд,
ва рӯи заминро нав мегардонӣ.
31 Ҷалоли Худованд то абад аст;
Худованд аз аъмоли Худ шод хоҳад буд.
32 Ба замин назар меандозад, он ба ларза меояд;
ба кӯҳҳо даст мерасонад, онҳо дуд мекунанд.
33 Тамоми умри худ дар шаъни Худованд
суруд хоҳам хонд;
то даме ки вучуд дорам, Худои худро хоҳам сароид.
34 Бигзор гуфтори ман ба Ӯ хуш ояд;
ман дар Худованд шод хоҳам буд.
35 Бигзор хатокорон аз рӯи замин нест шаванд,
ва шарирон дигар боқӣ намонанд.
Эй ҷонам, Худовандро муборак бихон! Ҳалелуёҳ!
16 Ва қаҳтиро бар замин бихонд;
ҳамаи манбаъҳои нонро нобуд кард.
17 Пеш аз онҳо мардеро фиристод:
Юсуф ба ғуломӣ фурӯхта шуд.
18 Пойҳои ӯро бо завлона азият доданд;
оҳан бар ҷонаш омад,
19 То даме ки сухани ӯ ба амал омад:
Сухани Худованд ӯро покиза кард.
20 Подшоҳ кас фиристод ва бандҳои ӯро кушод;
ва ҳукмфармои қавмҳо ӯро озод кард.
21 Ӯро бар хонаи худ оғо таъин кард,
ва ҳукмфармо бар тамоми мулки худ,
22 То ки мирони ӯро ба салоҳдиди худ бандӣ кунад,
ва пирони ӯро ҳикмат омӯзад.
23 Ва Исроил ба Миср омад,
ва Яъқуб дар замини Ҳом ғурбатро ихтиёр кард.
Такрори Шариат 2:7 · Забур 103:1–35 · Забур 104:16–23 · KM92
Забур 104 дар бораи Худои офариниш ва корҳои гуногуни ҳикмати Ӯ нақл кард. Ҳоло Забур 105 корҳои аҷиби Худоро дар наҷот эълон мекунад. Дар Забур 104, тамоми инсоният метавонист аз офариниши Худо лаззат барад. Баръакс, Забур 105 дар бораи миллатҳои алоҳида, балки дар бораи як оилаи беназир сухан меронад, ки ваъдаҳои Худоро гирифтанд. Ин Худои аҳдбандӣ аввал ба Иброҳим, сипас Исҳоқ, сипас Яъқуб сухан гуфт ва Канъонро барои мероси онҳо ваъда дод. Аммо чӣ тавр? Онҳо хеле кам буданд ва ҳамаи он патриархҳо гоҳ-гоҳ худро дар сарзаминҳои бегона меёфтанд. Бо вуҷуди ин, Худо онҳоро ҳифз кард (Заб. 105:7–15).
Сипас як давраи сахти гуруснагӣ ва озмоиш фаро расид ва оилаи Яъқуб ба Миср кӯчид (оятҳои 16–23). Бо вуҷуди ин, Худо онҳоро фаромӯш накард. Ҳатто пеш аз фаро расидани гуруснагӣ, «Ӯ мардеро пеш аз онҳо фиристод — Юсуф» (ояти 17). Таърихи шахсии Юсуф худ намоиши ваъдаҳои Худо буд ва ҳузури ӯ дар Миср ба қавми Худо имкон дод, ки афзоиш ёбанд (ояти 24).
Аммо озмоишҳои онҳо амиқтар шуданд. Мисриён ба қавми Худо нафрат карданд. Насли Иброҳим шояд ҳайрон шуда бошанд, ки оё Худо ваъдаҳои худро иҷро хоҳад кард! Шояд мо баъзан ҳамин тавр ҳис мекунем. Аммо нимаи дуюми Забур 105 дар бораи аломатҳо ва мӯъҷизаҳои Худо дар Миср, наҷоти пурқудрати Ӯ аз қавми худ ва ғамхории муҳофизатии Ӯ дар биёбон нақл мекунад. Ҳамон тавре ки Мусо эълон кард: «Худованд Худои шумо бо шумо буд; шумо ҳеҷ чиз намерасид» (Такр. 2:7). Забурнавис розӣ аст, ки «Ӯ ваъдаи муқаддаси худро ба ёд овард», то «интихобшудагони» худро ба замини ваъдашуда биёрад, ки дар он ҷо онҳо метавонистанд «дастурҳои Ӯро риоя кунанд ва қонунҳои Ӯро нигоҳ доранд» (оятҳои 42–45).
Имрӯз, Худо мехоҳад, ки мо дар замини баракатҳои осмонии Ӯ зиндагӣ кунем, ки барои мо тавассути кори наҷотбахши Исои Масеҳ таъмин шудааст. Ӯ мехоҳад, ки шумо ин шодиро дошта бошед! Мисли қавми қадими Ӯ, биёед каломи Ӯро нигоҳ дорем ва ҳамду санои Ӯро эълон кунем.
