Марями Маҷдалия аввалин шуда, дар рӯзи аввали ҳафта ба қабр омад. Дили ӯ танҳо як чизро мехост: Худованди худро. Чӣ қадар мушкилот ва андӯҳ ба дили ғамгини ӯ илова шуд, вақте ки ӯ дид, ки санг бардошта шудааст ва ҷасад нест! Пас аз он ки инро ба Петрус ва Юҳанно гуфт, ки онҳо низ аз қабри холӣ дар ҳайрат монда буданд, мо ӯро танҳо мебинем, вақте ки онҳо ба хона баргаштанд. Аммо ӯ наметавонист холӣ равад — ӯ бояд Худованди худро дошта бошад.
Гирякунон, ӯ хам шуда, ба қабр нигоҳ кард. Он чизе ки ӯ дид, аҷиб буд. Ду фариштаи сафедпӯш, ки мутаносибан дар ҷое ки сар ва пойҳои Исо хобида буданд, нишаста буданд. Бисёре аз мо эҳтимол саволҳои зиёде доштем ва аз чунин рӯъё ба ҳайрат меомадем. Аммо Марям не. Ӯ гиря мекард. Чаро? «Зеро ки Худованди маро бурдаанд» (Юҳ. 20:13). Марям якмақсад буд. Танҳо як чиз фикрҳо ва меҳрубониҳои ӯро ишғол мекард: Худованди ӯ. Ӯ барои ӯ ҳама чиз буд; Ӯ ягона объекти меҳрубониҳои ӯ буд. Ҳеҷ рӯъёи фариштагӣ ва ҳеҷ ваҳйи бузурге бе Худованди ӯ намешуд. Вақте ки ӯ ба қафо баргашт ва он чизеро, ки ӯ боғбон мепиндошт, дид, ӯ боз ягона хоҳиши худро такрор кард: «Ҷаноб… ба ман бигӯед, ки Ӯро куҷо гузоштаед.»
Хоҳиши амиқи ӯ барои доштани Худованди худ на танҳо аз ҳар гуна интизориҳои имконпазири инсонӣ ҷавоб ёфт, балки ба он баракатҳои зиёде илова карда шуд. Марям аввалин шуда, Худованди эҳёшударо дид ва инчунин ба шогирдон паёми ғайриоддӣ дода шуд. Аммо барои ӯ ҳеҷ чиз аз доштани Худованди худ бузургтар набуд. Бигзор барои ҳар яки мо низ чунин бошад, ки ҳеҷ хоҳиши бузургтаре — новобаста аз нарх — аз доштани ин муносибати доимии шахсӣ бо Худованди мо Исои Масеҳ набошад. Ӯ ба ин хоҳиши дилҳои мо ҷавоб хоҳад дод ва мо дар Ӯ шодии ҳақиқӣ, сулҳ ва қаноатмандӣ хоҳем ёфт.
