Нури ҳаррӯза, 16 Октябр: Ҷидду ҷаҳдро суст накунед

Ҷидду ҷаҳдро суст накунед; рӯҳи пурҳарорат дошта бошед; Худовандро бандагӣ намоед.

Нома ба Румиён 12:11

Ҳар коре ки карданаш аз дасти ту ояд, алоқадри қуввати худ бикун, зеро дар гӯр, ки ба он ҷо меравӣ, на амал ҳаст, на тафаккур, на дониш ва на ҳикмат.

Воиз 9:10

Ҳар он чи мекунед, аз ҷону дил ба ҷо оваред, мисли он ки барои Худованд бошад, на барои одамон, Чун медонед, ки аз Худованд меросро мукофот хоҳед гирифт, зеро ки ба Масеҳи Худованд ҳизмат мекунед.

Нома ба Қӯлассиён 3:23–24

Ки ҳар кас, хоҳ ғулом бошад, хоҳ озод, ба андозаи кори неке ки кардааст.

Нома ба Эфсӯсиён 6:8

То вақте ки рӯз аст, Ман бояд аъмоли Фиристандаи Худро ба ҷо оварам; шаб ки ояд, ҳеҷ кас наметавонад коре бикунад.

Инҷили Юҳанно 9:4

Ки Ман бояд дар ҳамон ҷое бошам, ки ба Падарам тааллуқ дорад?

Инҷили Луқо 2:49

Ки навишта шудааст: «Рашки хонаи Ту Маро хӯрдааст».

Инҷили Юҳанно 2:17

Беш аз пеш саъю кӯшиш намоед, ки даъват ва интихоби худро устувор гардонед ва агар ҳамин тавр рафтор кунед, ҳаргиз пешпо нахоҳед хӯрд.

2 Петрус 1:10

Лекин орзумандем, ки ҳар яке аз шумо ҳамин ғайратро то ба охир нишон диҳед, то ки умедатон комилан ҳосил шавад; То ки шумо танбал нашавед, балки ба касоне тақлид кунед, ки ба василаи имон ва пурсабрӣ вориси ваъдаҳо мегарданд.

ба Ибриён 6:11–12

Ҳамин тавр бидавед, то ки соҳиби он гардед.

1 ба Қӯринтиён 9:24

Ва моро ба озмоиш дучор накун, балки моро аз иблис раҳоӣ деҳ.

Инҷили Матто 6:13

Касе ки аз худаш дилпур бошад, аблаҳ аст, вале касе ки бо хирад рафтор кунад, раҳо хоҳад шуд.

Масалҳо 28:26

Дар озмоиш бигзор ҳеҷ кас набояд бигӯяд: «Маро Худо меозмояд»; чунки Худо бо бадӣ озмуда намешавад ва Худаш ҳеҷ касро намеозмояд, Балки ҳар кас саргарм ва фирефтаи ҳаваси худ гардида, ба озмоиш дучор мешавад.

Яъқуб 1:13–14

Бинобар ин аз миёни онҳо берун оед ва ҷудо шавед, мегӯяд Худованд, ва ба чизи нопок нарасед, ва Ман шуморо қабул хоҳам кард.

2 ба Қӯринтиён 6:17

Ва Лут чашм андохта, тамоми водии Урдунро дид, ки он, пеш аз он ки Худованд Садӯм ва Амӯроро хароб кунад, сар ба сар то Сӯар, мисли боғи Худованд ... Ва Лут тамоми водии Урдунро барои худ ихтиёр кард ... Лекин мардуми Садӯм бағоят шарир ва пеши Худованд гуноҳкор буданд.

Ҳастӣ 13:10–11, 13

Ва Лути одилро, ки аз рафтори фосиқонаи шарирон ба танг омада буд, раҳо кард, — Пас Худованд медонад, ки чӣ гуна парҳезгоронро аз озмоиш раҳо кунад ва шариронро барои ҷазо то рӯзи доварӣ дар қайду банд нигоҳ дорад.

2 Петрус 2:7, 9

Аммо ба по хоҳад истод, зеро ки Худо қодир аст ӯро ба по бархезонад.

Нома ба Румиён 14:4