Онҳое, ки худро дар ҷамъомад бо рӯҳияи пурмуҳаббат, меҳрубон ва масеҳӣ муаррифӣ мекунанд; ки аз мулоқот бо бародарони худ, хоҳ дар сари дастархон, хоҳ дар сари чашмаи Навиштаҳои Муқаддас, хоҳ дар сари тахти раҳмат барои дуо, шодӣ мекунанд; ки дар дилҳои амиқ ва нозуки худ ҳамаи аъзоёни ҷисми маҳбуби Масеҳро дар бар мегиранд; ки чашмони онҳо хира нашудаанд ва меҳрубонии онҳо аз шубҳаҳои торик, гумонҳои бад ё эҳсосоти номуносиб нисбат ба ҳар касе, ки дар атрофи онҳост, сард нашудаанд; ки аз Худо омӯхтаанд, ки бародарони худро дӯст доранд, ба онҳо «аз қуллаи сангҳо» нигоҳ кунанд ва онҳоро дар «биниши Қодири Мутлақ» бубинанд (Ададҳо 23:9; 24:16); ки омодаанд аз ҳар чизе, ки Худованди меҳрубон ба онҳо мефиристад, фоида баранд, ҳарчанд он метавонад аз тариқи ягон истеъдоди дурахшон ё муаллими дӯстдошта наояд — ҳамаи чунин одамон баракати илоҳӣ барои ҷамъомад мебошанд, дар ҳар куҷое ки бошанд.
Боз мегӯем, бо дили пур, Худо шумораи онҳоро зиёд кунад! Агар ҳамаи ҷамъомадҳо аз чунин одамон иборат мебуданд, ин худи фазои осмон мебуд; номи Исо мисли равғани рехташуда мебуд; ҳар чашм ба Ӯ нигаронида мешуд, ҳар дил бо Ӯ ғарқ мешуд, ва шаҳодати пурқувваттаре ба ном ва ҳузури Ӯ дар миёни мо вуҷуд дошт, ки аз ҷониби истеъдоди дурахшонтарин дода мешуд.
Бигзор Худованди меҳрубон баракати Худро бар ҳамаи ҷамъомадҳои Худ дар саросари замин резад! Бигзор Ӯ онҳоро аз ҳар монеа, ҳар вазн, ҳар санги пешпо, ҳар решаи талхӣ наҷот диҳад. Бигзор дилҳои ҳама дар эътимоди ширин ва муҳаббати бародаронаи ҳақиқӣ пайваста шаванд! Бигзор Ӯ меҳнати ҳамаи хизматгорони маҳбуби Худро дар дохил ва хориҷ бо баракати фаровони Худ тоҷдор кунад, дилҳои онҳоро шод гардонад ва дастҳои онҳоро қавӣ гардонад, ба онҳо устуворӣ ва бетағйирӣ бахшад, ҳамеша дар кори гаронбаҳои Худ фаровон бошанд, бо итминон, ки меҳнати онҳо беҳуда нест.
