Нури ҳаррӯза, 12 Октябр: Осоиштагиро барои мо барқарор намо

Чунки Худо дар Масеҳ буда, аҳли ҷаҳонро бо Худ мусолиҳа дод, ҷиноятҳои онҳоро ба ҳисобашон надаровард ва каломи мусолиҳаро ба мо супурд.

2 ба Қӯринтиён 5:19

Зеро писандидаи Худо ҳамин буд, ки тамоми илоҳият дар Ӯ сокин бошад, Ва ба воситаи Ӯ ҳама чизро бо Худ оштӣ дода, бо хуни салиби Ӯ осоиштагиро барқарор намояд, яъне он чиро.

Нома ба Қӯлассиён 1:19–20

Эҳсон ва ростӣ мулоқот хоҳанд кард, адолат ва осоиштагӣ якдигарро хоҳанд бӯсид.

Забур 84:11

Зеро фикрҳоеро, ки Ман дар бораи шумо дорам, Ман медонам, — мегӯяд Худованд, — фикрҳое ки ба осоиштагӣ оид аст, на ба бадӣ.

Ирмиё 29:11

Биёед исбот намоем, — мегӯяд Худованд, — агар гуноҳҳои шумо мисли қирмиз бошад, мисли барф сафед хоҳад шуд; агар мисли арғувон сурх бошад, мисли пашм хоҳад шуд.

Ишаъё 1:18

Кист Худое мисли Ту, ки гуноҳро омурзад.

Мико 7:18

Пас, бо Ӯ мувофиқат намо, ва саломат бош.

Айюб 22:21

Дар вақти набудани ман, — бо тарсу ларз наҷоти худро ба амал оваред, Зеро ки Худо дар шумо, бо ҳусни таваҷҷӯҳи Худ, ҳам хоҳиш ва ҳам амалро ба вуҷуд меоварад.

Нома ба Филиппиён 2:12–13

Худовандо! Осоиштагиро барои мо барқарор намо; зеро ки ҳамаи корҳои моро низ Ту барои мо ба амал овардаӣ.

Ишаъё 26:12

Малакути Ту биёяд.

Инҷили Матто 6:10

Ва дар айёми он подшоҳон Худои осмон салтанате барпо хоҳад кард, ки он то абад барҳам нахоҳад хӯрд; ва ин салтанат ба қавми дигаре супурда нахоҳад шуд: он ҳамаи ин салтанатҳоро гард‐гард ва несту нобуд хоҳад кард, вале худаш то абад хоҳад истод.

Дониёл 2:44

Ки санге канда шуд, бе он ки дасте расида бошад.

Дониёл 2:34

На бо ҷасорат ва на бо қувват, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо.

Закариё 4:6

Малакути Худо тавре намеояд, ки ба назар намоён шавад, Ва намегӯянд: „Инак, он дар ин ҷост“, ё: „Инак, дар он ҷост“; зеро инак, Малакути Худо дар дохили шумост.

Инҷили Луқо 17:20–21

Ба шумо донистани асрори Малакути Худо ато шудааст ... Малакути Худо монанди касест, ки тухм бар замин пошад, Ва шабу рӯз бихобаду бархезад, ва тухм чӣ гуна сабзаду нашъунамо ёбад, вай надонад; Ва чун ҳосил расид, фавран досро ба кор меандозад, зеро ки вақти дарав расидааст.

Инҷили Марқӯс 4:11, 26–27, 29

Бинобар ин шумо низ тайёр бошед, зеро дар соате ки гумон надоред, Писари Одам меояд.

Инҷили Матто 24:44

Ва Рӯҳ ва арӯс мегӯянд: «Биё!» Ва ҳар кӣ мешунавад, бигӯяд: «Биё!»

Ваҳй Юҳанно 22:17