Маҷмӯаи мақолаҳои моро мурур кунед
Саволҳои Мавлуди Исо: «Имрӯз дар шаҳри Довуд барои шумо Наҷотдиҳандае таваллуд шуд, ки Ӯ Масеҳ Худованд ва Подшоҳ аст». Оё Худованди ҳаёт метавонист дар салиби Ҷолҷота овезон бошад? Оё Наҷотдиҳандаи ҷаҳон метавонист ҷони Худро барои ту ва ман диҳад? Чӣ тавр касе метавонад ба Ӯ шубҳа кунад, агар онҳо дар бораи он амиқ фикр кунанд?
Масеҳ интихоб ва фиристода шуд, нақшаи худи Худост, ки Писари маҳбуби Ӯ бояд Ҷойгузини мо бошад – қурбонии доварии Ӯ бар зидди гуноҳҳои мо. Исо Наҷотдиҳандаи таъинкардаи Худо барои ҳама одамон аст ва Худо ба хуни Масеҳ арзиши бепоён медиҳад. Ҳамчун гунаҳкоре, ки ба бахшиш ниёз дорад, оё шумо ба он арзиш медиҳед?
Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат: Қудрати тағйирдиҳандаи дидани Худованд дар ҷалол. Ин асоси тамоми ҳақиқати масеҳӣ аст: Миёнарав, шахси сеюм, байни инсон ва Худо вуҷуд дорад. Мо «номаи Масеҳ... бо Рӯҳи Худои зинда навишташуда» мешавем.
Ҳукми Худо: «Касе нест, ки некӣ кунад, ҳатто як нафар ҳам нест... зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Рум. 3:12,23 NKJV) «Лаънатӣ аст ҳар кӣ дар ҳамаи он чи дар китоби
Марями бокира Исоро, ки Писари Худост, таваллуд кард. Бори аввал ва ягона дар таърих кӯдаке таваллуд шуда буд, ки ҳеҷ гоҳ пушташро хам намекард ва ба модараш саркашӣ намекард. Ҷавоне модарашро эҳтиром мекард, ки ҳеҷ гоҳ нисбат ба ӯ бепарво набуд. Марде бе гуноҳ зиндагӣ мекард ва ҳуқуқи шахсии
Асос мегӯяд, ки Худо бо оғӯши кушод истодааст, ки ҳамаи онҳоеро, ки ба назди Ӯ омада, иқрор мешаванд, ки бар зидди Ӯ гуноҳ кардаанд, комилан бубахшад ва қабул кунад. Дар Китоби Муқаддас Худо ба мо мегӯяд, ки Ӯ метавонад моро бубахшад, зеро Писари Ӯ аллакай ҳамчун Ҷонишини мо азоб кашида ва мурдааст. Дар Ӯ, Худо мегӯяд: «Дар Ӯ [Исо
Ин нофаҳмо аст, ё фаҳмиданаш ғайриимкон аст, ки Писари ягонаи Худо Инсон шавад. Подшоҳи Подшоҳон қудрати осмониашро як сӯ гузошт ва тоҷи хорро, ки масхараомез буд, қабул кард. Довари олии зиндагон ва мурдагон худаш аз ҷониби инсони оддӣ доварӣ, маҳкум ва қатл карда мешуд.
Қонун ва масеҳӣ мегӯяд, ки қонун ба воситаи Мусо дода шудааст. Он аз сабаби гуноҳҳо илова карда шуд, мувофиқи Китоби Муқаддас. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки гуноҳ ҳангоме ки қонун нест, ҳисоб карда намешавад. Қонун ба қонун илова карда шуд, зеро гуноҳ метавонад афзояд. Китоби Муқаддас дар сентябри 2020 нашр шудааст.
Писари хурдӣ ба падараш гуфт: «Падарҷон, ман мехоҳам ба он ҷо равам, зеро ман метавонам худам аз ӯҳдаи он бароям». Пас, падар онро ба ӯ дод, аммо ин дили падарашро шикаст. Ӯ гурусна буд, аммо ҳеҷ кас парво надошт, ӯ мехост он чиро, ки хукҳо мехӯрданд, бихӯрад.
Июл/августи 2022 — Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат» Ҳамаи он чизе ки мо будем Ҳамаи он чизе ки мо будем – гуноҳҳоямон, айбамон, Марги мо ҳама аз они мо буд: Ҳамаи он чизе ки мо ҳастем, аз Ту қарздорем, Эй Худои файз танҳо. Раҳмати Ту моро дар гуноҳҳоямон ёфт
Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ «моро дар Ӯ пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб кардааст, то ки мо дар мақсади муҳаббат дар пеши Ӯ муқаддас ва беайб бошем. Ҳамин тавр, мо метавонем ба абадият назар андозем ва шукр гӯем, ки наҷоти мо мувофиқи мақсади абадӣ аст.
