Маҷмӯаи мақолаҳои моро мурур кунед
Бори аввал дар ёд дорам, ки маро водор карданд, ки дар бораи масъалаҳои абадӣ фикр кунам, вақте ки яке аз наберагонам барои чанд рӯз бо ман омад. Бо гузашти солҳо мо кӯшиш кардем, ки «ҳаёти нек» дошта бошем. Бо гузашти солҳо, онҳо кӯшиш карданд, ки
Гулбарги сафед ба гиребони муҳаррири маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат» часпонида шуда буд. Вай мегӯяд, ки ҳис мекард, ки Худо мехоҳад, ки онро ба ӯ диҳад. Вақте ки ӯ рафт, боз ӯро даъват кард, ки биёяд. Вай гуфт: «Ман намехоҳам ба вохӯрии шумо равам! Ман дини шуморо намехоҳам. Маро танҳо гузоред»
Тамоми ҳокимият, то ҷое ки ба Худо дахл дорад, ба Наҷотдиҳандаи эҳёшуда дода шудааст, менависад маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат». Супориш, чунон ки Ӯ дод, ин аст: «Биравед... ба ҳамаи халқҳо». Шумо метавонед дар ҳар кишваре бошед ва дар ҳоле ки шумо мекӯшед, ки ба ҳокимиятҳои мавҷуда итоат кунед, шумо бояд
Воизи машҳуре ин ҳикояро нақл мекард. Вай шаш маротиба мурданро ихтиёр кард. Вай гуфт, ки мехоҳад пеш аз маргаш бо духтараки хурдсоле бо номи Марям сӯҳбат кунад. Вай мегӯяд, ки кӯшиш кардааст падарашро ба калисо барад, аммо ӯ рафтан намехоҳад.
Воизи қадимро чандон дӯст намедоранд. Ӯ ба назди камбағалон меравад ва ба хонаҳои сарватмандон дохил мешавад. Ӯ ба диндорон ва бединон баробар мавъиза мекунад. Ин воизи ҳамешагӣ ва умумӣ ин аст: МАРГ. Кӣ ин воизи кӯҳнаро дар ягон маврид нашунидааст?
Башорат додан дар бораи Исои Масеҳ ва салиб шудани Ӯ метавонад як кори сазовори масхара ба назар расад, агар Масеҳ ҳам «қудрати Худо» ва ҳам «ҳикмати Худо» намебуд. Каломи Худо эълон мекунад: «Баъд аз он ки ҷаҳон бо ҳикмати Худо, Худоро бо ҳикмат нашинохт, Худо хост, ки бо беақлии мавъиза имондоронро наҷот диҳад».
Як воизи маъруф дар дари хонааш кӯфтанро шунид ва духтараки хурдакакеро дид, ки аз борон тар шуда буд. Ӯ ба рӯи борик ва хастаи духтарча нигарист, ки гуфт: «Шумо воиз ҳастед?» Модарам мемирад! Воиз ба илтимоси духтарча муқобилат карда натавонист.
Библияи дуздидашуда Библияи Марям тӯҳфаи модараш буд, ки аз олам гузашта буд. Вай ин Библияро аз ҳар чизи дигар бештар дӯст медошт. Мукофоти чандкаратаи арзиши он пешниҳод шуд, аммо ҳеҷ кас онро барнагардонд. Ҷанг омад, ва Марям дар беморхонаи ҳарбӣ ҳамшираи шафқат шуд.
Аксари маҳбусони зиндон гуруснаанд, зеро онҳо мехоҳанд гуруснагии рӯҳониро қонеъ кунанд. Ҳар саҳар бо дарди гуруснагии рӯҳонӣ бедор шудан он қадар муқаррарӣ шуд, ки он ба як қисми ҳаёти табиии онҳо табдил ёфт. Вақте ки касе сер аст, ӯ гурусна нахоҳад буд, ҳатто чизҳое, ки маззаи хуб надоранд, лазиз хоҳанд буд.
Худои Наҷотдиҳанда дар ҳама ҷо як хел аст ва душман низ дар ҳама ҷо як хел аст, мегӯяд муаллиф. Тесалоникиён Каломи Худоро бо шодии Рӯҳулқудс қабул карда буданд. Он вақт паҳн кардани Инҷил аз имрӯз осонтар набуд.
Пирамарде ба расми Масеҳи дар салиб азобдида дар витринаи мағоза менигарист. Ӯ чунон банд буд, ки писарбачаи хурдсолро дар наздикии худ пайхас накард. Писарбача дар синфи Библия таҳсил мекард, ки дар он ҷо ба ӯ дар бораи муҳаббати аҷиби Худованд Исо нақл карда буданд. Ӯ инчунин фаҳмид, ки чӣ тавр Худованд аз ҷониби онҳое маслуб шуд
Томми гурбае буд, ки дар киштии боркаш зиндагӣ мекард, вақте ки киштӣ дар соҳили санглохи баҳр ғарқ шуд. Томми аз зиёфати худ хеле лаззат бурд – то даме ки киштӣ ғарқ шуд ва ӯ ғарқ шуд. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки гуноҳҳои мо моро барои осмон номуносиб мегардонанд: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд»
