Маҷмӯаи мақолаҳои моро мурур кунед
Муқаддас Китобда айтилишича, ўлим отамиз Одам Худога итоатсизлик қилиб, гуноҳ қилгани учун келган (Рим. 5:12). Имонсиз эркаклар ва аёллар «ўлим қўрқуви туфайли бутун умрлари давомида қулликка дучор бўладилар». Бу бутун дунёда ҳис қилинади. Ўлим даҳшатли нарса.
Як ҷавон рӯзе ҳангоми бозии кортӣ хашмгин шуд. Револверро гирифта, рақибашро парронда кушт. Ӯро дастгир карданд, муҳокима карданд ва ба қатл маҳкум карданд. Аз сабаби зиндагии хуби қаблиаш, дарҳол дӯстон, хешовандон ва бисёри дигарон, ки дар бораи парвандаи ӯ шунида буданд, барои ӯ аризаҳо имзо карданд.
Субҳи он рӯз як довар бо либоси худ дар курсии додгоҳ дар як толори пур аз одамон дар Калифорнияи Ҷанубӣ нишаста буд. Ӯ ҳукмро эълон кард – ҷарима ва ҳабс – ва сипас гуфт: «Ман дар рӯҳи ин мавсим ҳастам ва аз ин рӯ, ҳамаи инро бозмедорам. Ҳамин тавр! Парвандаи навбатӣ.
Исо мардест, ки зиндагӣ кард, мурд ва дафн шуд. Пас аз се рӯз дар қабр, Худо Исоро аз мурдагон эҳё кард. Чил рӯз пас, Исо ба осмон баргашт ва ҳоло дар дасти рости Худо нишастааст. Ӯ ҳоло дар дасти рости Худо нишастааст.
Шимъӯн Ӯро ба оғӯш гирифт ва Худоро ҳамду сано гуфта, гуфт: «Худовандо! Акнун Ту бандаи Худро, мувофиқи каломи Худ, ба саломатӣ равона мекунӣ». Сипас Шимъӯн онҳоро баракат дод ва ба модараш Марям гуфт: «Инак, Ин Кӯдак барои сарнагунӣ ва бархостани бисёриҳо таъин шудааст.
Исои Масеҳ роҳнамои бехатои мост, ки моро бехатар аз хатарҳои зиндагӣ ба қудсият, хушбахтӣ ва ниҳоят ба Биҳишт мебарад.
Рӯзҳои Нӯҳ, рӯзҳои Писари Одам, низ дар он рӯзҳо буданд. Онҳо мехӯрданд, менӯшиданд, мехӯрданд ва издивоҷ мекарданд, то он рӯзе ки Нӯҳ ба киштӣ даромад ва обхезӣ омада, ҳамаро нобуд кард. Имрӯз, хабарнигорони саросари ҷаҳон мегӯянд: «Ин
Ин нофаҳмо аст, ё фаҳмиданаш ғайриимкон аст, ки Писари ягонаи Худо Инсон шавад. Подшоҳи Подшоҳон қудрати осмониашро як сӯ гузошт ва тоҷи хорро, ки масхараомез буд, қабул кард. Довари олии зиндагон ва мурдагон худаш аз ҷониби инсони оддӣ доварӣ, маҳкум ва қатл карда мешуд.
Умеди масеҳии эҳёро ба воситаи Исои Масеҳ, ки маргро мағлуб кард, биомӯзед. Кашф кунед, ки чӣ тавр имондорон ҳаёти ҷовидонӣ ва муошират бо Худоро пайдо мекунанд.
Аксари маҳбусони зиндон гуруснаанд, зеро онҳо мехоҳанд гуруснагии рӯҳониро қонеъ кунанд. Ҳар саҳар бо дарди гуруснагии рӯҳонӣ бедор шудан он қадар муқаррарӣ шуд, ки он ба як қисми ҳаёти табиии онҳо табдил ёфт. Вақте ки касе сер аст, ӯ гурусна нахоҳад буд, ҳатто чизҳое, ки маззаи хуб надоранд, лазиз хоҳанд буд.
Китоби Муқаддас мегӯяд, ки Худо моро ба воситаи Исои Масеҳ бо Худ оштӣ дод. «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Рум. 3:23) «Ҳамаи мо... нопокем... ва ҳамаи адолатҳои мо мисли латтаҳои палиданд»
