Маҷмӯаи мақолаҳои моро мурур кунед
Оё шумо мехоҳед бидонед, ки сабаби ин набудани сулҳ чист? Ин гуноҳ аст! Дуруст аст – гуноҳ вайрон кардани қонуни Худо ва нодида гирифтани хоҳишҳои Ӯ барои шумост. Оё шумо кӯшиш кардаед, ки тавассути машрубот ва маводи мухаддир сулҳ пайдо кунед? Оё шумо фаҳмидед, ки ҳеҷ яке аз ин чизҳо сулҳи воқеӣ ва пойдор намеорад?
Пирамарде ба расми Масеҳи дар салиб азобдида дар витринаи мағоза менигарист. Ӯ чунон банд буд, ки писарбачаи хурдсолро дар наздикии худ пайхас накард. Писарбача дар синфи Библия таҳсил мекард, ки дар он ҷо ба ӯ дар бораи муҳаббати аҷиби Худованд Исо нақл карда буданд. Ӯ инчунин фаҳмид, ки чӣ тавр Худованд аз ҷониби онҳое маслуб шуд
Оливер Кромвел як стратеги ҳарбӣ ва узви парлумони Англия дар асри 17 буд. Иҷрои ҳукми ӯ бояд дар соати қарантин дар рӯзи муайян сурат мегирифт. Арӯси ӯ аз доварон илтимос кард, ки ҳадди аққал ҷони маҳбубашро наҷот диҳанд. Аммо илтимосҳои ӯ шунида нашуд ва ҳукм эътибор дошт.
Ин мақола бо истифода аз муқоисаи шустани ҷисмонӣ, зарурати поксозии рӯҳонӣ аз гуноҳро тавассути Исои Масеҳ шарҳ медиҳад.
Томми гурбае буд, ки дар киштии боркаш зиндагӣ мекард, вақте ки киштӣ дар соҳили санглохи баҳр ғарқ шуд. Томми аз зиёфати худ хеле лаззат бурд – то даме ки киштӣ ғарқ шуд ва ӯ ғарқ шуд. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки гуноҳҳои мо моро барои осмон номуносиб мегардонанд: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд»
Бисёр одамон шукргузор нестанд, зеро онҳо Худоро тавре ки метавонистанд ва бояд медонистанд, намешиносанд. Худо Сарчашмаи ниҳоӣ аст. Ӯ муаллифи ҳаёт ва бахшандаи тамоми қобилият барои баҳрабардорӣ аз он аст. Агар мо Ӯро нодида гирем, мо худро ба носипосӣ мегузорем. Агар мо Ӯро нодида гирем, мо худро ба носипосӣ мегузорем.
Боре аз писаре пурсиданд, ки ӯ чӣ қадар Наҷотдиҳандаи худро мешиносад ва оё медонад, ки ҳамаи гуноҳҳояш бахшида шудаанд. «Ман медонам, ки ҳамаи онҳо бахшида шудаанд; ман ба ин боварӣ дорам», — ҷавоб дод ӯ. «Ман модаре дорам, ки чанд сол боз ба ман мегуфт, ки Исо барои ман чӣ кор кардааст
Ӯ мегӯяд, ки ҳамеша меҳрубон будааст ва қасдан ба касе зарар нарасонидааст. Ӯ мегӯяд, ки имконияти ба осмон рафтани ӯ хеле хуб аст ва ҷони ҷовидонии ӯ ба қарибӣ дар яке аз ин ҷойҳо абадӣ хоҳад буд. Ӯ мепурсад: «Оё дуруст аст, ки дӯзах вуҷуд дорад?»
Бисёре аз одамони некхоҳ гумон мекунанд, ки онҳо бо некӣ кардан ё нек будан ба биҳишт хоҳанд рафт. Онҳо умедворанд, ки биҳиштро бо коре, ки карда метавонанд ё буда метавонанд, ба даст меоранд – аммо ин роҳи Худо нест. Роҳи биҳишт Исо аст. Ӯ гуфт: «Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам»
Маънои калимаи «Инҷил» «хушхабар» ё «мужда» аст. Ин калима одатан танҳо барои чор Инҷил истифода мешавад. Ҳар чори онҳо таҳти илҳоми Рӯҳулқудс навишта шудаанд. Мақсади асосии Инҷили Матто исбот кардан ба инсоният дар маҷмӯъ аст
Кортҳои Мавлуди Исо кӯдакеро тасвир мекунанд, ки дар охур дар истабле бо нури гарми истиқболкунанда хобидааст. Воқеият хеле фарқ мекард. Китоби Муқаддас дар сабти таърихии худ хеле фарқ мекунад. Китоби Муқаддас Китоби Муқаддас дар сабти таърихӣ аст. Он дар бораи Касе нақл мекунад, ки дар коинот олӣ буд, воқеан Офаридгор, худро фурӯтан кардааст.
Ҷавоне кӯшиш мекард, ки худро бо маводи мухаддир, машрубот, алоқаи ҷинсӣ ва амсоли инҳо қаноатманд кунад. Рӯзе ӯ худро барои дуздӣ дар зиндон ёфт. Пас аз озодии дуюмаш аз зиндон ӯ кӯшиш кард, ки аз маводи мухаддир, машрубот ва ҷиноят дурӣ ҷӯяд. Ӯ тасмим гирифт, ки тамоми кӯшиши худро ба харҷ диҳад. Дар ноумедӣ ӯ аз Худо кӯмак хост.
