Маҷмӯаи мақолаҳои моро мурур кунед
Воизи қадимро чандон дӯст намедоранд. Ӯ ба назди камбағалон меравад ва ба хонаҳои сарватмандон дохил мешавад. Ӯ ба диндорон ва бединон баробар мавъиза мекунад. Ин воизи ҳамешагӣ ва умумӣ ин аст: МАРГ. Кӣ ин воизи кӯҳнаро дар ягон маврид нашунидааст?
Як воизи маъруф дар дари хонааш кӯфтанро шунид ва духтараки хурдакакеро дид, ки аз борон тар шуда буд. Ӯ ба рӯи борик ва хастаи духтарча нигарист, ки гуфт: «Шумо воиз ҳастед?» Модарам мемирад! Воиз ба илтимоси духтарча муқобилат карда натавонист.
Ҳукми Худо: «Касе нест, ки некӣ кунад, ҳатто як нафар ҳам нест... зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Рум. 3:12,23 NKJV) «Лаънатӣ аст ҳар кӣ дар ҳамаи он чи дар китоби
Афсӯс, ки кишварҳои «масеҳӣ», ки дар онҳо тӯли асрҳо дин сустшавии рафтори некро суст карда буд, ҳоло ҳамчун намунаи фасод ва бадахлоқӣ хидмат мекунанд. Оё ҳамаи ин бо нокомии куллии масеҳият ва пирӯзии бадӣ бар некӣ хотима меёбад? Не! Ин принсипҳои масеҳӣ нестанд, ки ноком шудаанд
Дар тамоми Аҳди Қадим, ҳар як қурбонгоҳ ва ҳар як ҳайвоне, ки барои қурбонӣ кушта мешуд, ба Писари маҳбуби Худо ишора мекард. «Зеро бе рехтани хун омурзиш имконнопазир аст» (Ибр. 9:22) «Аммо ин ҳайвон бегуноҳ аст! Ва фарзандони ман онро хеле дӯст медоранд.
Марями бокира Исоро, ки Писари Худост, таваллуд кард. Бори аввал ва ягона дар таърих кӯдаке таваллуд шуда буд, ки ҳеҷ гоҳ пушташро хам намекард ва ба модараш саркашӣ намекард. Ҷавоне модарашро эҳтиром мекард, ки ҳеҷ гоҳ нисбат ба ӯ бепарво набуд. Марде бе гуноҳ зиндагӣ мекард ва ҳуқуқи шахсии
Худо интихоб кардааст, ки шуморо ҳамчун объекти махсуси худ дӯст дорад. Ин муҳаббат аз Ӯ маҷбурӣ набуд. Он дар комилият аст, бе андоза ва маҳдудият! Мақсади Худо Ӯ киро дӯст медорад? «Ҷаҳон» – ҳар як инсоне, ки то ҳол зиндагӣ кардааст ё зиндагӣ хоҳад кард. Муҳим нест, ки кӣ
Таваҷҷӯҳи мард ҳар дафъае, ки онро ба ҳаво мепартофт, ба ин чизи дурахшон нигаронида шуда буд. «Оё он арзиши зиёд дорад?» «Бале, он бениҳоят гаронбаҳост. Дар асл, ҳар чизе, ки ман дар ҷаҳон дорам, ба ин алмос сармоягузорӣ кардаам. Ман ба кишвари нав меравам
Чанд сол пеш як киштии бодбондор аз Аврупо ба бандари Амрикои Ҷанубӣ равона шуд. Аз сабаби тӯфонҳо ва дигар мушкилот, сафар ба дараҷае тӯл кашид, ки захираи оби киштӣ кам шуд. Сарфи назар аз сарфаи эҳтиёткорона, экипаж дар ниҳоят худро бе оби нӯшокӣ ёфт.
Асос мегӯяд, ки Худо бо оғӯши кушод истодааст, ки ҳамаи онҳоеро, ки ба назди Ӯ омада, иқрор мешаванд, ки бар зидди Ӯ гуноҳ кардаанд, комилан бубахшад ва қабул кунад. Дар Китоби Муқаддас Худо ба мо мегӯяд, ки Ӯ метавонад моро бубахшад, зеро Писари Ӯ аллакай ҳамчун Ҷонишини мо азоб кашида ва мурдааст. Дар Ӯ, Худо мегӯяд: «Дар Ӯ [Исо
Худованд Исои Масеҳ аксар вақт васваса мешуд, ва ин аз ҷониби бисёр одамони гуногун: китобдонон, фарисиён, саддуқиён, ҳуқуқшиносон ва дигарон. Исо бадкирдории онҳоро дарк карда, гуфт: «Эй риёкорон, чаро Маро месанҷед?» Иблис низ инро медонист, зеро он чизе ки
Зиреҳи Худо барои муқаддасони Ӯ хусусиятҳои 3 июл/августи 2018 – Маҷаллаи файз ва ҳақиқат Зиреҳи Худо барои муқаддасони Ӯ. Маҷалла маҷаллаи файз ва ҳақиқат Зиреҳи Худо барои муқаддасони Ӯро дар бар мегирад. Китоб аз ҷониби маҷаллаи файз ва ҳақиқат, маҷаллаи файз ва ҳақиқат нашр шудааст. Барои маълумоти бештар инҷоро клик кунед.
