Нури ҳаррӯза, 27 Октябр: Муборак хоҳад буд (Ададҳо 22:6)

Ӯ заъфҳои моро гирифт ва бемориҳои моро бардошт.

Инҷили Матто 8:17

Ва коҳин амр мефармояд, ки барои шахси покшаванда ду парандаи зиндаи пок, ва чӯби арз, ва риштаи қирмизӣ, ва зуфо бигиранд. Ва коҳин амр мефармояд, ки як парандаро бар зарфи сафолин, бар оби равон бикушанд. Аммо парандаи зиндаро ӯ бо чӯби арз ва риштаи қирмизӣ ва зуфо мегирад, ва онҳоро бо парандаи зинда дар хуни парандае ки бар оби равон кушта шудааст, меғӯтонад. Ва бар касе ки аз махав пок мешавад, ҳафт карат мепошад, ва варо пок эълон мекунад, ва парандаи зиндаро ба саҳро сар медиҳад.

Ибодат 14:4–7

Марде пур аз махав омад ва, чун Исоро дид, рӯй ба замин ниҳода, аз Ӯ илтимос кард: «Худовандо! Агар хоҳӣ, метавонӣ маро пок кунӣ».

Инҷили Луқо 5:12

Исоро бар вай раҳм омад, дасти Худро дароз карда, вайро ламс намуд ва гуфт: «Мехоҳам, пок шав!» Баъд аз ҳамин сухан махав дарҳол аз баданаш нест шуду вай пок гардид.

Инҷили Марқӯс 1:41–42

Зеро ки медонам: ҳар киро ту баракат диҳӣ, муборак хоҳад буд, ва ҳар киро лаънат намоӣ, малъун хоҳад буд».

Ададҳо 22:6

Хушо мискинони рӯҳ, зеро ки Малакути Осмон аз они онҳост.

Инҷили Матто 5:3

Хушо мотамзадагон, зеро ки онҳо тасаллӣ хоҳанд ёфт. Хушо ҳалимон, зеро ки онҳо вориси замин хоҳанд шуд. Хушо гуруснагон ва ташнагони адолат, зеро ки онҳо сер хоҳанд шуд. Хушо раҳимон, зеро ки онҳо раҳм хоҳанд ёфт. Хушо покдилон, зеро ки онҳо Худоро хоҳанд дид. Хушо сулҳҷӯён, зеро ки онҳо фарзандони Худо хонда хоҳанд шуд. Хушо таъқибшудагон дар роҳи адолат, зеро ки Малакути Осмон аз они онҳост. Хушо шумо, вақте ки шуморо ба хотири Ман дашном диҳанд ва таъқиб намоянд ва барноҳақ ҳар навъ ғайбат кунанд. Шод ва хушҳол бошед, чунки мукофоти шумо дар осмон бузург аст.

Инҷили Матто 5:4–12

Хушо онҳое ки каломи Худоро мешунаванд ва онро риоя мекунанд.

Инҷили Луқо 11:28

Хушо онҳое ки аҳкоми Ӯро риоят мекунанд, то ки ба дарахти ҳаёт хуқуқдор шаванд ва ба дарвозаи шаҳр дароянд.

Ваҳй Юҳанно 22:14