Маҷмӯаи мақолаҳои моро мурур кунед
Оятҳои қаблии боби 1-и Юҳанно ба калимаҳои Юҳанно 1:17, «файзу ҳақиқат ба воситаи Исои Масеҳ омад», арзиши бениҳоят мебахшанд. Чӣ қадар ҷалолнок аст Он ки «омад!» Ӯ пур аз моҳияти муқаддас аст! Азбаски Ӯ дар шахсияти Худ абадӣ буд – «Калом Худо буд»
Масеҳ интихоб ва фиристода шуд, нақшаи худи Худост, ки Писари маҳбуби Ӯ бояд Ҷойгузини мо бошад – қурбонии доварии Ӯ бар зидди гуноҳҳои мо. Исо Наҷотдиҳандаи таъинкардаи Худо барои ҳама одамон аст ва Худо ба хуни Масеҳ арзиши бепоён медиҳад. Ҳамчун гунаҳкоре, ки ба бахшиш ниёз дорад, оё шумо ба он арзиш медиҳед?
Доктор Блэк дар ҷомеаи худ як духтури хеле мӯҳтарам буд. Вай инчунин шавҳар ва падари содиқ буд, махсусан ба писари хурдиаш Бобби наздик буд. Ҳар як субҳи якшанбе Бобби бо модар ва хоҳараш ба калисо мерафт, аммо духтур ҳеҷ гоҳ бо онҳо намерафт. Бобби аз мактаби якшанбегӣ лаззат мебурд ва ӯ муаллимаашро дӯст медошт.
Сарбозон ҳар як нафарро дар хона куштанд, хунро ба дари он хона молиданд, то маргро дар дохили он нишон диҳанд. Як деҳотӣ ба хонае, ки дӯстонаш интизори марги муайян буданд, пинҳон шуд. Вазифа базӯр ба итмом расида буд, ки сарбозон наздик шуданд. Онҳо фикр карданд, ки кори марговар дар он хона аллакай анҷом ёфтааст.
Бори аввал дар ёд дорам, ки маро водор карданд, ки дар бораи масъалаҳои абадӣ фикр кунам, вақте ки яке аз наберагонам барои чанд рӯз бо ман омад. Бо гузашти солҳо мо кӯшиш кардем, ки «ҳаёти нек» дошта бошем. Бо гузашти солҳо, онҳо кӯшиш карданд, ки
Ин қиссаи ман аст, ин суруди ман аст, Наҷотдиҳандаи худро тамоми рӯз ҳамду сано мегӯям. Аз некии Ӯ пур шуда, дар муҳаббати Ӯ гум шудаам, гум шудаам. Аз некии Ӯ пур шуда, дар муҳаббати Ӯ гум шудаам. Рӯъёҳои шодӣ акнун ба назарам мерасанд; Фариштагон, ки аз боло мефароянд.
Гулбарги сафед ба гиребони муҳаррири маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат» часпонида шуда буд. Вай мегӯяд, ки ҳис мекард, ки Худо мехоҳад, ки онро ба ӯ диҳад. Вақте ки ӯ рафт, боз ӯро даъват кард, ки биёяд. Вай гуфт: «Ман намехоҳам ба вохӯрии шумо равам! Ман дини шуморо намехоҳам. Маро танҳо гузоред»
Мӯҳр ба тамға монанд аст, ки нишон медиҳад, ки шахс моли Худост. Мӯҳрро шояд тоза кардан мумкин аст, аммо мӯҳрро ҳеҷ кас шикастан наметавонад. Ба ин тариқ, мақомоти андоз ё полис метавонанд идора ё хонаеро мӯҳр кунанд ва ҳеҷ кас ҳақ надорад, ки ба он дохил шавад.
Воизи машҳуре ин ҳикояро нақл мекард. Вай шаш маротиба мурданро ихтиёр кард. Вай гуфт, ки мехоҳад пеш аз маргаш бо духтараки хурдсоле бо номи Марям сӯҳбат кунад. Вай мегӯяд, ки кӯшиш кардааст падарашро ба калисо барад, аммо ӯ рафтан намехоҳад.
Бисёре аз сокинони чунин ҷойҳо бе огоҳӣ ба марг бурда мешаванд. Модаре бо ду фарзанди бегуноҳаш дар миёни обҳои пуртуғён қарор гирифтанд. Вай кӯдаконро ба киштии хурд гузошт ва онро бо дуои самимӣ раҳо кард, худро ба марги худ супурд.
Киштии пур аз одамон дар дарёи Миссисипи шино мекард, вақте ки ба чизе бархӯрд ва ғарқ шудан гирифт. Мусофирон наҷотдиҳандаҳоро гирифта, қаиқҳои наҷотдиҳандаро пур карданд. Баъзеҳо ба об ҷаҳида, ба соҳил шино карданд. Вақте ки ҷасади ӯро ёфтанд, диданд, ки ҷайбҳояш аз тиллои конканҳо пур буд.
Атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ, Худованди мост, менависад маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат». Чунон ки навишта шудааст, «Росткор нест, ҳатто яке ҳам нест» (Рум. 3:23) «Хуни Исои Масеҳ... моро аз ҳама гуноҳҳо пок мекунад»
