Маҷмӯаи мақолаҳои моро мурур кунед
Оё шумо мехоҳед бидонед, ки сабаби ин набудани сулҳ чист? Ин гуноҳ аст! Дуруст аст – гуноҳ вайрон кардани қонуни Худо ва нодида гирифтани хоҳишҳои Ӯ барои шумост. Оё шумо кӯшиш кардаед, ки тавассути машрубот ва маводи мухаддир сулҳ пайдо кунед? Оё шумо фаҳмидед, ки ҳеҷ яке аз ин чизҳо сулҳи воқеӣ ва пойдор намеорад?
Як шеъри хурди шукргузорӣ: Ман барои матраси сахте, ки дар он мехобам, шукргузорам; Баъзеҳо танҳо замини сахт доранд. Баъзеҳо таъқиб, зиндонӣ ва ҳатто кушта мешаванд, ки Каломи Ӯро меомӯзанд ва мегӯянд. Ин зиндоне, ки ман дар он ҳастам, биҳишт нест, аммо ин роҳест, ки Ӯ дар нақшаи худ барои
Бисёр одамон шукргузор нестанд, зеро онҳо Худоро тавре ки метавонистанд ва бояд медонистанд, намешиносанд. Худо Сарчашмаи ниҳоӣ аст. Ӯ муаллифи ҳаёт ва бахшандаи тамоми қобилият барои баҳрабардорӣ аз он аст. Агар мо Ӯро нодида гирем, мо худро ба носипосӣ мегузорем. Агар мо Ӯро нодида гирем, мо худро ба носипосӣ мегузорем.
Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат» Далер будан ба Дониёл: Далер будан мақсади устувор доштан! Далер будан онро маълум кардан! Далер набуданд, ки истодагарӣ кунанд, ки барои Худо як лашкар буданд, бо ҳамроҳ шудан ба гурӯҳи Дониёл! Дар саросари замин сайр мекарданд, сар ба замин меафтиданд, парчами Инҷилро баланд доред!
Ин матнро як хонанда аз Колорадои ИМА ҳамроҳ бо 1 Қӯринтиён 10:31 бо мо мубодила кард: «Пас, хоҳ бихӯред, хоҳ бинӯшед, хоҳ ҳар коре кунед, ҳама чизро барои ҷалоли Худо кунед» (NKJV) Чӣ қадар одамоне ҳастанд, ки ҳарчанд бо имон наҷот ёфтаанд, наметавонанд
Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат». Майи 2021 — Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат» Эй ҷони ман, ором бош: Худованд дар паҳлӯи туст. Эй ҷони ман, ором бош: мавҷҳо ва бодҳо ҳанӯз медонанд Овози Ӯро, ки ҳангоми дар замин буданаш бар онҳо ҳукмронӣ мекард. Соат наздик мешавад, Вақте ки мо то абад бо Худованд хоҳем буд,
Боре аз писаре пурсиданд, ки ӯ чӣ қадар Наҷотдиҳандаи худро мешиносад ва оё медонад, ки ҳамаи гуноҳҳояш бахшида шудаанд. «Ман медонам, ки ҳамаи онҳо бахшида шудаанд; ман ба ин боварӣ дорам», — ҷавоб дод ӯ. «Ман модаре дорам, ки чанд сол боз ба ман мегуфт, ки Исо барои ман чӣ кор кардааст
Ӯ мегӯяд, ки ҳамеша меҳрубон будааст ва қасдан ба касе зарар нарасонидааст. Ӯ мегӯяд, ки имконияти ба осмон рафтани ӯ хеле хуб аст ва ҷони ҷовидонии ӯ ба қарибӣ дар яке аз ин ҷойҳо абадӣ хоҳад буд. Ӯ мепурсад: «Оё дуруст аст, ки дӯзах вуҷуд дорад?»
Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат» ба хонандагон саволҳо дар бораи имони онҳо медиҳад. Оё шумо бовар доред, ки Худо комилан соҳибихтиёр, комилан доно ва комилан меҳрубон аст? Оё шумо ҳис мекунед, ки агар имони шумо ба қадри кофӣ қавӣ бошад, метавонед ба Худои Қодир фармон диҳед, ки иродаи шуморо иҷро кунад? Агар ин тавр бошад, оё ин шуморо аз худи Худо тавонотар намекунад?
Номи Ҳанӯх маънои «оғозшуда» ё «омӯхташуда»-ро дорад ва аз ин рӯ номи ӯро метавон ҳамчун «муаллим» низ муайян кард. Номаи Яҳудо ба мо мегӯяд, ки Ҳанӯх дар бораи омадани Худованд барои доварӣ кардани ҳамаи бехудоён пешгӯӣ кардааст (Яҳудо 14-15)
Дар асри 1, воизе бо номи Павлус ба Афина, шаҳри машҳури Юнон ташриф овард. Павлус нақша дошт, ки бо баъзе дӯстонаш, ки онҳо низ ба Афина сафар мекарданд, вохӯрад. Ҳангоми интизории онҳо, ӯ вақт дошт, ки сайру гашт кунад, ба сӯҳбатҳо гӯш диҳад ва манзараҳоро бубинад. Ӯ ҳатто қурбонгоҳеро дид, ки ба «Худои номаълум» бахшида шуда буд.
Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат» Наҷотдиҳандаро, эй шумо, ки Наҷотдиҳандаро мешиносед, ҳамду сано гӯед. Наҷотдиҳандаро ҳамду сано гӯед, эй шумо, ки Наҷотдиҳандаро мешиносед. Кӣ метавонад бигӯяд, ки мо ба Ӯ чӣ қадар қарздорем? Биёед бо хурсандӣ ба Ӯ диҳем Ҳамаи он чи дорем ва ҳастем. Исо номест, ки моро мафтун мекунад; Ӯ моро барои мубориза мувофиқ ва мусаллаҳ мекунад
