Маҷмӯаи мақолаҳои моро мурур кунед
Чанд сол пеш як киштии бодбондор аз Аврупо ба бандари Амрикои Ҷанубӣ равона шуд. Аз сабаби тӯфонҳо ва дигар мушкилот, сафар ба дараҷае тӯл кашид, ки захираи оби киштӣ кам шуд. Сарфи назар аз сарфаи эҳтиёткорона, экипаж дар ниҳоят худро бе оби нӯшокӣ ёфт.
Асос мегӯяд, ки Худо бо оғӯши кушод истодааст, ки ҳамаи онҳоеро, ки ба назди Ӯ омада, иқрор мешаванд, ки бар зидди Ӯ гуноҳ кардаанд, комилан бубахшад ва қабул кунад. Дар Китоби Муқаддас Худо ба мо мегӯяд, ки Ӯ метавонад моро бубахшад, зеро Писари Ӯ аллакай ҳамчун Ҷонишини мо азоб кашида ва мурдааст. Дар Ӯ, Худо мегӯяд: «Дар Ӯ [Исо
Як ҳуқуқшиноси масеҳӣ пас аз озод шудан аз зиндон тавонист ба оилааш занг занад. Ӯ аз сабаби ҷудоӣ ва шиканҷае, ки дар зиндон аз сар гузаронида буд, наметавонист ба таври муттасил сухан гӯяд. Дар давоми ҳабс ин мард ба маводи хониш ё васоити электронии ахбор дастрасӣ надошт ва ҳеҷ гоҳ бо одамон тамос надошт.
Зиреҳи Худо барои муқаддасони Ӯ хусусиятҳои 3 июл/августи 2018 – Маҷаллаи файз ва ҳақиқат Зиреҳи Худо барои муқаддасони Ӯ. Маҷалла маҷаллаи файз ва ҳақиқат Зиреҳи Худо барои муқаддасони Ӯро дар бар мегирад. Китоб аз ҷониби маҷаллаи файз ва ҳақиқат, маҷаллаи файз ва ҳақиқат нашр шудааст. Барои маълумоти бештар инҷоро клик кунед.
Муқаддас Китобда айтилишича, ўлим отамиз Одам Худога итоатсизлик қилиб, гуноҳ қилгани учун келган (Рим. 5:12). Имонсиз эркаклар ва аёллар «ўлим қўрқуви туфайли бутун умрлари давомида қулликка дучор бўладилар». Бу бутун дунёда ҳис қилинади. Ўлим даҳшатли нарса.
Одаму Ҳавво ба як амри Худо итоат накарданд, ки аз дарахти дониши неку бад нахӯранд. Онҳо аз даст додани муоширати худ бо Худо азоб кашиданд. Ин ба тамоми офариниш, аз ҷумла ба шумо ва ман таъсир расонд! Аз сабаби гуноҳ, Одам ва ҳамаи онҳое, ки баъд аз ӯ зиндагӣ мекарданд, дигар аз фоидаи ҷамъоварии
Исо мардест, ки зиндагӣ кард, мурд ва дафн шуд. Пас аз се рӯз дар қабр, Худо Исоро аз мурдагон эҳё кард. Чил рӯз пас, Исо ба осмон баргашт ва ҳоло дар дасти рости Худо нишастааст. Ӯ ҳоло дар дасти рости Худо нишастааст.
Рӯзҳои Нӯҳ, рӯзҳои Писари Одам, низ дар он рӯзҳо буданд. Онҳо мехӯрданд, менӯшиданд, мехӯрданд ва издивоҷ мекарданд, то он рӯзе ки Нӯҳ ба киштӣ даромад ва обхезӣ омада, ҳамаро нобуд кард. Имрӯз, хабарнигорони саросари ҷаҳон мегӯянд: «Ин
Ин нофаҳмо аст, ё фаҳмиданаш ғайриимкон аст, ки Писари ягонаи Худо Инсон шавад. Подшоҳи Подшоҳон қудрати осмониашро як сӯ гузошт ва тоҷи хорро, ки масхараомез буд, қабул кард. Довари олии зиндагон ва мурдагон худаш аз ҷониби инсони оддӣ доварӣ, маҳкум ва қатл карда мешуд.
Умеди масеҳии эҳёро ба воситаи Исои Масеҳ, ки маргро мағлуб кард, биомӯзед. Кашф кунед, ки чӣ тавр имондорон ҳаёти ҷовидонӣ ва муошират бо Худоро пайдо мекунанд.
Китоби Муқаддас мегӯяд, ки Худо моро ба воситаи Исои Масеҳ бо Худ оштӣ дод. «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Рум. 3:23) «Ҳамаи мо... нопокем... ва ҳамаи адолатҳои мо мисли латтаҳои палиданд»
