АзобДевори муҳофизатии Худо: Боварӣ дар озмоишҳои зиндагӣКашф кунед, ки чӣ тавр Худо фарзандони Худро тавассути озмоишҳои зиндагӣ муҳофизат мекунад, ҳатто вақте ки шароит фаҳмидан душвор аст.2 Ҳадди ақал хондан
АзобҚабули таҷрибаҳои гуногуни ҳаёт: Баракатҳо ва озмоишҳоҲаёт пур аз таҷрибаҳои гуногун, омехтаи баракатҳо ва озмоишҳост. Худо моро барои душвориҳо тавассути давраҳои оромӣ омода мекунад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобЁфтани шодӣ ва ҷасорат дар миёни ранҷу азоби масеҳӣКашф кунед, ки чӣ тавр масеҳиёни аввалин ранҷу азобро барои Масеҳ қабул карданд ва онро на бори гарон, балки шараф донистанд.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобОзмоиши Худо дили шуморо ошкор мекунад ва имони қавӣ месозадХудо душвориҳо ва сахтиҳоро барои фурӯтан кардан ва озмоиши мо иҷозат медиҳад. Кашф кунед, ки чӣ тавр ин озмоишҳо он чиро, ки дар дили шумост, ошкор мекунанд ва эътимоди шуморо ба Ӯ амиқтар мегардонанд.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобБа тақдири Худо бовар кардан: Ҳама чиз барои некӣ кор мекунадБа ғамхории тақдири Худо ҳатто дар ҳолатҳои нооромкунанда бовар кунед. Ҳама чиз барои некӣ ба онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, таҳти роҳбарии дасти Масеҳ кор мекунад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобАрзиши итоат: Даъват ба шогирдии масеҳӣАрзиши итоат ба Худоро баррасӣ кунед, ки аз қурбонии Исо ва таъсири он ба наздикони Ӯ муқоисаҳо меорад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобИтоати Павлус ба рӯъёи осмонӣ ва азоби ХудоҲаёти Павлус итоати бечунучарои ӯро ба рӯъёи осмонии Худо, ки ҳам хидмат ва ҳам азобро дар бар мегирад, намуна нишон медиҳад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобФаҳмидани фурӯтанӣ нисбат ба Худо: Қабули иродаи ӮБифаҳмед, ки чӣ маъно дорад, ки нисбат ба Худо фурӯтан бошед, бо қабули озмоишҳо ва душвориҳо бидуни муқовимат.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобБорҳои худро ба Худо партоед: Умед ва тасаллӣ дар ғамхории Ӯ пайдо кунедТашвишҳои худро ба Худо партоед, ки ба шумо амиқан ғамхорӣ мекунад. Дар тақдири Ӯ тасаллӣ ёбед ва ба муҳаббати Ӯ дар замонҳои мушкилот ва ноумедӣ бовар кунед.2 Ҳадди ақал хондан
АзобЧӣ тавр Худо ғазаби инсонро барои иҷрои ҳадафи илоҳии худ истифода мебарадКашф кунед, ки чӣ тавр Худо ҳатто ғазаби инсонро барои ба вуҷуд овардани ҳамду санои худ ва иҷрои ҳадафҳои худ ташкил мекунад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобАзоби дуоро қабул кунед: Шафоати амиқ барои рӯҳонӣДуои амиқи шафоатӣ душвор, вале барои рушди рӯҳонӣ муҳим аст. Аз дархостҳои сабук гузашта, муоширати ҷиддиро бо Худо қабул кунед.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобФаҳмидани ҳадафи Худо: Ҳама чиз барои некӣ кор мекунадРумиён 8:28-ро ва чӣ гуна Худо ҳама чизро барои некӣ кор мекунад, ҳатто дар тӯфонҳои ҳаёт, омӯзед. Ҳадафи Ӯро барои мувофиқ кардани мо ба сурати Масеҳ кашф кунед.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобҲадафи Худо дар азоб ва поксозии фарзандони ӮХудо азобро ҳамчун оташи поккунанда барои пок кардани имондорон истифода мебарад, ҳамон тавре ки заргар нуқраро пок мекунад. Ҳадафи Ӯ ин аст, ки моро ба сурати Писари Ӯ мувофиқ кунад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобПайдо кардани файз ва итоат дар замонҳои азобАз намунаи Айюб омӯзед, ки чӣ гуна дар азоб ба Худо эътимод кунед ва аз талхӣ худдорӣ намоед. Кашф кунед, ки чӣ гуна ба роҳҳои Худо «ҳа» гӯед, ҳатто вақте ки озмоишҳо тӯлонӣ мешаванд.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобПас аз Масеҳ: Қабули радкунӣ ва азобПас аз Масеҳ маънои рад кардани илтифот ва шукуфоии дунявӣ, қабул кардани радкуниеро, ки салиби Ӯ дар бар мегирад, дорад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобАзоб ва самаранокии шогирдии МасеҳАрзиши ҳақиқии мева доданро дар ҳаёти масеҳии худ кашф кунед. Мисли Исо, самаранокӣ бардоштани салиб ва мурдан барои худ талаб мекунад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобБоварӣ ба муҳаббати Худо дар муқобили душвориҳо ва баракатҳоАз имони ашрофонаи Айюб омӯзед, ки ба муҳаббат ва тақдири Худо дар ҳама ҳолатҳо бовар кунед. Худо медонад, ки мо ба чӣ ниёз дорем ва моро дӯст медорад, ҳатто дар озмоишҳо.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобБоронҳои баракат: Ёфтани файз дар ҳар мавсимКашф кунед, ки чӣ тавр Худо дар ҳар мавсими ҳаёт, ҳатто дар давраи хушксолӣ ё вазнинӣ, боронҳои баракат мефиристад.2 Ҳадди ақал хондан
АзобҒалабаҳои пирӯзманди Худо аз шикастҳои зоҳирӣ бармеояндКашф кунед, ки чӣ тавр Худо он чизеро, ки шикаст ба назар мерасад, барои ба даст овардани бузургтарин ғалабаҳои Худ истифода мебарад. Аз қиссаи се марди ибрӣ дар кӯраи оташин омӯзед.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобПайдо кардани мақсад ва рушд дар сояи дасти ХудоХудо давраҳои торикӣ ва «сояҳоро» барои рушди рӯҳонӣ ва омодагӣ истифода мебарад. Ба дасти Ӯ бовар кунед, ҳатто вақте ки пинҳон аст, барои мақсади илоҳӣ.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобИмтиёзи азоб кашидан бо Масеҳ: Тӯҳфаи муҳаббатАзоб кашидан бо Масеҳ имтиёз ва тӯҳфаи файзбахш аст, на бори гарон. Он аз муҳаббат ба Исо ва тақлид ба роҳи Ӯ сарчашма мегирад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобКашфи шодӣ ва рушд тавассути интизоми ХудоБифаҳмед, ки чӣ тавр интизоми Худо, ҳарчанд дардовар бошад ҳам, дар ниҳоят меваи осоишта медиҳад ва имондоронро ба Ӯ наздиктар мекунад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобИмони ором ва ҳифзи Худо дар тӯфонҲавворӣ Павлус дар вақти ғарқ шудани киштӣ имони устувор ва оромиро нишон медиҳад, ба ваъдаи Худо дар бораи бехатарӣ бовар мекунад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
АзобЗиёдтар аз ғалабакунандагон: Ғалаба бар муноқишаи рӯҳонӣКашф кунед, ки чӣ тавр дар Масеҳ «зиёдтар аз ғалабакунандагон» бошед. Омӯзед, ки чӣ тавр муноқишаҳои рӯҳонӣ ва васвасаҳо метавонанд имони шуморо мустаҳкам кунанд ва Инҷилро пеш баранд.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
