Маҷмӯаи мақолаҳои моро мурур кунед
Файз илтифоти бесазовори Худост. Мо онро ба даст оварда наметавонем, омӯхта наметавонем, харида наметавонем ва ҳеҷ гоҳ сазовори он шуда наметавонем. Ӯ ҳар рӯз файзи Худро ба мо медиҳад. Бисёриҳо онро комилан аз даст медиҳанд ё қасдан нодида мегиранд. Ҷавоб он қадар содда аст, ки бисёриҳо ҷавобро комилан аз даст медиҳанд.
Масеҳ интихоб ва фиристода шуд, нақшаи худи Худост, ки Писари маҳбуби Ӯ бояд Ҷойгузини мо бошад – қурбонии доварии Ӯ бар зидди гуноҳҳои мо. Исо Наҷотдиҳандаи таъинкардаи Худо барои ҳама одамон аст ва Худо ба хуни Масеҳ арзиши бепоён медиҳад. Ҳамчун гунаҳкоре, ки ба бахшиш ниёз дорад, оё шумо ба он арзиш медиҳед?
Гулбарги сафед ба гиребони муҳаррири маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат» часпонида шуда буд. Вай мегӯяд, ки ҳис мекард, ки Худо мехоҳад, ки онро ба ӯ диҳад. Вақте ки ӯ рафт, боз ӯро даъват кард, ки биёяд. Вай гуфт: «Ман намехоҳам ба вохӯрии шумо равам! Ман дини шуморо намехоҳам. Маро танҳо гузоред»
Библияи дуздидашуда Библияи Марям тӯҳфаи модараш буд, ки аз олам гузашта буд. Вай ин Библияро аз ҳар чизи дигар бештар дӯст медошт. Мукофоти чандкаратаи арзиши он пешниҳод шуд, аммо ҳеҷ кас онро барнагардонд. Ҷанг омад, ва Марям дар беморхонаи ҳарбӣ ҳамшираи шафқат шуд.
Дар тамоми Аҳди Қадим, ҳар як қурбонгоҳ ва ҳар як ҳайвоне, ки барои қурбонӣ кушта мешуд, ба Писари маҳбуби Худо ишора мекард. «Зеро бе рехтани хун омурзиш имконнопазир аст» (Ибр. 9:22) «Аммо ин ҳайвон бегуноҳ аст! Ва фарзандони ман онро хеле дӯст медоранд.
Асос мегӯяд, ки Худо бо оғӯши кушод истодааст, ки ҳамаи онҳоеро, ки ба назди Ӯ омада, иқрор мешаванд, ки бар зидди Ӯ гуноҳ кардаанд, комилан бубахшад ва қабул кунад. Дар Китоби Муқаддас Худо ба мо мегӯяд, ки Ӯ метавонад моро бубахшад, зеро Писари Ӯ аллакай ҳамчун Ҷонишини мо азоб кашида ва мурдааст. Дар Ӯ, Худо мегӯяд: «Дар Ӯ [Исо
Як ҷавон рӯзе ҳангоми бозии кортӣ хашмгин шуд. Револверро гирифта, рақибашро парронда кушт. Ӯро дастгир карданд, муҳокима карданд ва ба қатл маҳкум карданд. Аз сабаби зиндагии хуби қаблиаш, дарҳол дӯстон, хешовандон ва бисёри дигарон, ки дар бораи парвандаи ӯ шунида буданд, барои ӯ аризаҳо имзо карданд.
Субҳи он рӯз як довар бо либоси худ дар курсии додгоҳ дар як толори пур аз одамон дар Калифорнияи Ҷанубӣ нишаста буд. Ӯ ҳукмро эълон кард – ҷарима ва ҳабс – ва сипас гуфт: «Ман дар рӯҳи ин мавсим ҳастам ва аз ин рӯ, ҳамаи инро бозмедорам. Ҳамин тавр! Парвандаи навбатӣ.
Номаи Колоссиён ба мо нишон медиҳад, ки Худо мушкили гуноҳро барои имондор дар асоси кори Худованд дар Ҷолҷӯта чӣ гуна ҳал кард. Эфсӯсиён он чизеро, ки Худо ба мо ҳамчун чизи комилан нав дар асоси Ҷолҷӯта тавассути эҳёи Масеҳ додааст, ошкор мекунад.
Оё шумо мехоҳед бидонед, ки сабаби ин набудани сулҳ чист? Ин гуноҳ аст! Дуруст аст – гуноҳ вайрон кардани қонуни Худо ва нодида гирифтани хоҳишҳои Ӯ барои шумост. Оё шумо кӯшиш кардаед, ки тавассути машрубот ва маводи мухаддир сулҳ пайдо кунед? Оё шумо фаҳмидед, ки ҳеҷ яке аз ин чизҳо сулҳи воқеӣ ва пойдор намеорад?
Пирамарде ба расми Масеҳи дар салиб азобдида дар витринаи мағоза менигарист. Ӯ чунон банд буд, ки писарбачаи хурдсолро дар наздикии худ пайхас накард. Писарбача дар синфи Библия таҳсил мекард, ки дар он ҷо ба ӯ дар бораи муҳаббати аҷиби Худованд Исо нақл карда буданд. Ӯ инчунин фаҳмид, ки чӣ тавр Худованд аз ҷониби онҳое маслуб шуд
Оливер Кромвел як стратеги ҳарбӣ ва узви парлумони Англия дар асри 17 буд. Иҷрои ҳукми ӯ бояд дар соати қарантин дар рӯзи муайян сурат мегирифт. Арӯси ӯ аз доварон илтимос кард, ки ҳадди аққал ҷони маҳбубашро наҷот диҳанд. Аммо илтимосҳои ӯ шунида нашуд ва ҳукм эътибор дошт.
