ДуоЗиндагӣ бо дуои доимӣ ва вобастагӣ ба ХудоКашф кунед, ки чӣ тавр Исо дар дуои доимӣ ва вобастагӣ ба Худо зиндагӣ мекард, ки барои мӯъминон намунаест.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоЁфтани эҳё ва қувват дар Худо тавассути дуоКашф кунед, ки чӣ тавр ҳаёти рӯҳонии худро эҳё кунед ва қуввати худро тавассути интизории Худованд нав кунед. Ба дуо баргардед ва муоширати навшударо бо Худо пайдо кунед.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоДуо кардан ба номи Масеҳ: Хоҳишҳо, табиат ва ҷалоли ХудоМаънои аслии дуо кардан ба номи Масеҳро кашф кунед. Ин бештар аз як ибора аст; ин мувофиқ кардани хоҳишҳои шумо бо иродаи Ӯ ва ҷустуҷӯи ҷалоли Худост.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоИмон метавонад ҷангалҳоро ҳамвор кунад: Даъвои замини баландтар барои ХудоМонеаҳои ҳаётро бо гузаштан ба замини баландтар ва озод кардани қудрати рӯҳоние, ки Худо дар шумо гузоштааст, бартараф кунед.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоЧӣ тавр Худо моро роҳнамоӣ мекунад: Роҳнамоии Рӯҳи Муқаддас ва бастаКашф кунед, ки чӣ тавр Худо Павлусро бо бастани дарҳо ва тағйири масири ӯ роҳнамоӣ кард. Омӯзед, ки ба роҳнамоии Рӯҳи Муқаддас дар ҳаёт ва хидмати худ эътимод кунед.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоВақти комили Исо: Дуо ва кӯмак дар замонҳои ниёзАз намунаи дуо ва вобастагӣ ба Худои Исо омӯзед. Кашф кунед, ки Ӯ ҳоло ҳамчун Саркоҳини мо барои мо чӣ гуна шафоат мекунад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоИнтизорӣ парвариш кунед: Ҷавобҳои Худоро ба дуо интизор шаведКашф кунед, ки чӣ гуна парвариши муносибати интизорӣ, мисли шахсиятҳои библиявӣ, метавонад ҳаёти дуои шуморо тағйир диҳад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоЧаро Худо шафоаткунандагонро меҷӯяд ва аҳамияти дуоХудо онҳоеро меҷӯяд, ки дилҳояшон барои шафоат кардан омодаанд. Шафоаткунандагон дар байни одамон ва доварии Худо истода, ҷавобҳои Ӯро меҷӯянд.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоБа дунё «Не», ба Худо «Ҳа» гӯед: Ҷасорат ва дуоКашф кунед, ки чӣ тавр имони решадор ҷасорат медиҳад, то ба васвасаҳои дунявӣ муқобилат кунед. Аз намунаи Дониёл дар бораи садоқат ба Худо дар миёни фишори фарҳангӣ дарс гиред.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоРад кардани мошиноти муосири калисо барои имони содда ба МасеҳИн мақола калисоро даъват мекунад, ки «мошиноти» ташкилии муосирро рад кунад ва ба имони содда ба Масеҳ баргардад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоНамунаи Исо дар дуо кардан барои душманон дар салибИсо муҳаббати ниҳоиро бо дуо кардан барои душманонаш дар салиб нишон дод ва барои пайравонаш намуна гузошт.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоҶустуҷӯи роҳнамоии Худо бо сабр ва итоатБифаҳмед, ки чӣ гуна иродаи Худоро бо роҳи пешгирӣ аз муносибатҳои импулсивии «асп» ва якрав «хачир» дарк кардан мумкин аст.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоСаховатмандона кишт кунед, фаровон ҳосил гиред дар ҳаёти масеҳӣКашф кунед, ки чӣ тавр қасдан будан ва саховатмандона додан дар ҳаёти масеҳии шумо ба муносибати амиқтар бо Худо ва камолоти рӯҳонӣ оварда мерасонад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоТакя ба Худо: Заъф, Дуо ва Ваъдаҳои ӮКашф кунед, ки чӣ тавр шинохтани заъфи мо ба дуо мерасонад, зеро ваъдаҳои Худо моро ба даъват кардани Ӯ ташвиқ мекунанд.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоДар файзи Худо шодӣ ва озодӣ ёбед: Дар Худованд шод бошедСурудеро кашф кунед, ки ба ғамгинон шодӣ меорад ва ба мо хотиррасон мекунад, ки ҳар қарз бо файзи Худо пардохт шудааст.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоБо ман бимон: Суруди имон ва ҳузури илоҳӣСуруди абадии «Бо ман бимон»-ро, ки дуои пурқувват барои ҳузури доимии Худо дар мушкилоти зиндагӣ ва то абадият аст, кашф кунед.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоЧӣ тавр Худоро ҷустуҷӯ кардан ва ҳузури Ӯро доимо эҳсос кардан мумкин астБифаҳмед, ки ҷустуҷӯи Худо чӣ маъно дорад ва чӣ гуна монеаҳоро, ба монанди ғурур, бартараф кардан мумкин аст. Омӯзед, ки чӣ гуна ба Ӯ наздик шавед ва мукофотҳои ваъдашудаи Ӯро қабул кунед.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоШафоати Исо: Файзи боздорандаи Худо шуморо бехатар нигоҳ медорадБифаҳмед, ки чӣ тавр шафоати Исо имондоронро аз васваса муҳофизат мекунад. Ҳатто вақте ки Худо озмоишҳоро иҷозат медиҳад, файз ва қудрати Ӯ моро аз афтидан нигоҳ медорад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоФайзи тағйирнопазири Худо имондоронро дар тӯли ҳаёт нигоҳ медорадДар файзи тағйирнопазири Худо тасаллӣ ёбед, зеро шумо васвасаҳо ва тӯфонҳои ҳаётро паси сар мекунед. Муҳаббати аҳди Ӯ бехатарии рӯҳонии шуморо таъмин мекунад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоАзоби дуоро қабул кунед: Шафоати амиқ барои рӯҳонӣДуои амиқи шафоатӣ душвор, вале барои рушди рӯҳонӣ муҳим аст. Аз дархостҳои сабук гузашта, муоширати ҷиддиро бо Худо қабул кунед.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоАз лоғарии рӯҳонӣ эҳтиёт шавед: Ҷони худро дар Худо ғизо диҳедМуаллиф дар бораи лоғарии рӯҳонӣ мулоҳиза мекунад ва ба хоби фиръавн дар бораи говҳои фарбеҳ ва лоғар ишора мекунад.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоМасеҳиён ҳамчун посбонон: Гӯш додан ба Каломи Худо барои дигаронМасеҳиён даъват шудаанд, ки посбонони ҳушёр бошанд, ба каломи Худо барои худ ва атрофиёнашон бодиққат бошанд.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоБенамозӣ: Чӣ тавр намоз нахондан ба гуноҳ ва шикаст меорадБенамозӣ дарро ба гуноҳ ва шикаст боз мекунад. Исо ва Павлус ҳарду дуоро ҳамчун роҳи бартараф кардани васваса ва ба даст овардани пирӯзии рӯҳонӣ таъкид мекунанд.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
ДуоҲаёти дуои худро беҳтар кунед: Шариконро пайдо кунед ва аз намунаҳо омӯзедБифаҳмед, ки чӣ тавр ҳаёти дуои худро тавассути пайдо кардани шарики доимии дуо ва омӯхтан аз намунаҳои илҳомбахш ғанӣ гардонед.2 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
