Масеҳро ҳамчун Худованди Ҷалол омӯзед, ки камолоти ахлоқӣ, расмӣ ва абадии Ӯро муфассал баён мекунад. Ӯ аз ҷониби ҷаҳон рад карда шуд, аммо дар осмон қабул гардид.
Худо аз аввал ҳамаи он чиро, ки рӯй медод, медонист, аммо Ӯ нақшае дошт, ки бо он мубориза барад. Дар нақшаи Худо Писари маҳбуби Ӯ «ҷисм мешуд» (Юҳ. 1:14) ва «дар инсоният шарик мешуд, то ки бо марги Худ»
Муҳаббати Худо зебоӣ ва бузургии бепоёни камолоти гуногуни Худост (бисёр ва мухталиф). Ин бо ҳам пайвастани ҳамаи он чизест, ки Худост – сифатҳо ва табиати Ӯ. Ин чашма ва манбаи ҳамаи ангезаҳо, мақсадҳо, суханон ва аъмоли Ӯст.
