Маҷмӯаи мақолаҳои моро мурур кунед
Saanman ilagay ang salamin, ang mga mata ng tumitingin ay laging nasa gitna ng salamin. Hindi maiiwasan ang pagiging eksaktong nasa gitna ng isang pabilog na salamin kapag tumitingin dito. Bilang mga tao, mayroon tayong kakayahang magtuon ng pansin sa iilang bagay lamang sa isang pagkakataon.
Арзиши тӯҳфа дар додани он аст, на дар андоза ё арзиши худи тӯҳфа, мегӯяд нависандаи маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат». Дар ин замонҳои шукуфони бештар, ки калонтар беҳтар ба назар мерасад, мо ҳеҷ гоҳ набояд фаромӯш кунем, ки арзиши тӯҳфаҳо дар додан ва дар додан аст, на дар додан.
Оятҳои қаблии боби 1-и Юҳанно ба калимаҳои Юҳанно 1:17, «файзу ҳақиқат ба воситаи Исои Масеҳ омад», арзиши бениҳоят мебахшанд. Чӣ қадар ҷалолнок аст Он ки «омад!» Ӯ пур аз моҳияти муқаддас аст! Азбаски Ӯ дар шахсияти Худ абадӣ буд – «Калом Худо буд»
Бисёре аз сокинони чунин ҷойҳо бе огоҳӣ ба марг бурда мешаванд. Модаре бо ду фарзанди бегуноҳаш дар миёни обҳои пуртуғён қарор гирифтанд. Вай кӯдаконро ба киштии хурд гузошт ва онро бо дуои самимӣ раҳо кард, худро ба марги худ супурд.
Худо интихоб кардааст, ки шуморо ҳамчун объекти махсуси худ дӯст дорад. Ин муҳаббат аз Ӯ маҷбурӣ набуд. Он дар комилият аст, бе андоза ва маҳдудият! Мақсади Худо Ӯ киро дӯст медорад? «Ҷаҳон» – ҳар як инсоне, ки то ҳол зиндагӣ кардааст ё зиндагӣ хоҳад кард. Муҳим нест, ки кӣ
Чанд сол пеш як киштии бодбондор аз Аврупо ба бандари Амрикои Ҷанубӣ равона шуд. Аз сабаби тӯфонҳо ва дигар мушкилот, сафар ба дараҷае тӯл кашид, ки захираи оби киштӣ кам шуд. Сарфи назар аз сарфаи эҳтиёткорона, экипаж дар ниҳоят худро бе оби нӯшокӣ ёфт.
Таваллуди Ӯ хилофи қонунҳои ҳаёт ва маргаш хилофи марг буд. Ӯ на сарват дошт ва на мақоми иҷтимоӣ. Ҳангоми кӯдакӣ Ӯ шоҳеро тарсонд. Ҳангоми мардӣ Ӯ табиатро идора мекард, бар рӯи об роҳ мерафт ва баҳри тӯфониро ором мекард. Ӯ на хоҷагӣ дошт ва на флоти моҳидорӣ, аммо тавонист 5,
Томми гурбае буд, ки дар киштии боркаш зиндагӣ мекард, вақте ки киштӣ дар соҳили санглохи баҳр ғарқ шуд. Томми аз зиёфати худ хеле лаззат бурд – то даме ки киштӣ ғарқ шуд ва ӯ ғарқ шуд. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки гуноҳҳои мо моро барои осмон номуносиб мегардонанд: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд»
Бисёр одамон шукргузор нестанд, зеро онҳо Худоро тавре ки метавонистанд ва бояд медонистанд, намешиносанд. Худо Сарчашмаи ниҳоӣ аст. Ӯ муаллифи ҳаёт ва бахшандаи тамоми қобилият барои баҳрабардорӣ аз он аст. Агар мо Ӯро нодида гирем, мо худро ба носипосӣ мегузорем. Агар мо Ӯро нодида гирем, мо худро ба носипосӣ мегузорем.
Писари хурдӣ ба падараш гуфт: «Падарҷон, ман мехоҳам ба он ҷо равам, зеро ман метавонам худам аз ӯҳдаи он бароям». Пас, падар онро ба ӯ дод, аммо ин дили падарашро шикаст. Ӯ гурусна буд, аммо ҳеҷ кас парво надошт, ӯ мехост он чиро, ки хукҳо мехӯрданд, бихӯрад.
Мо дар ҷаҳоне зиндагӣ мекунем, ки одамон дигаронро барои лаззати шахсии худ истифода мебаранд. Вақте ки ин лаззат аз байн меравад, онҳо ба каси дигар рӯ меоранд. Оё шумо ҳис мекунед, ки барои қобили қабул будан ба дигарон бояд як қисми шахсияти худро пинҳон кунед? Ин тавр набояд бошад. Дидани азоби касе, ки дӯсташ медорӣ, ғамангез аст.
Китоби Муқаддас мегӯяд: «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ ёбад». Оё ту чунин муҳаббатро фаҳмида метавонӣ? Оё ту метавонӣ ба Исои Масеҳ дар салиби Ҷолҷото нигоҳ карда, бигӯӣ, ки Худо туро дӯст намедорад?
