Маҷмӯаи мақолаҳои моро мурур кунед
Оятҳои қаблии боби 1-и Юҳанно ба калимаҳои Юҳанно 1:17, «файзу ҳақиқат ба воситаи Исои Масеҳ омад», арзиши бениҳоят мебахшанд. Чӣ қадар ҷалолнок аст Он ки «омад!» Ӯ пур аз моҳияти муқаддас аст! Азбаски Ӯ дар шахсияти Худ абадӣ буд – «Калом Худо буд»
Дар муҳаббати нарм, ки роҳи моро дар ин ҷаҳон тай кардааст, истироҳат ҳаст, мегӯяд Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат». «Барои ҷони хаста истироҳат ҳаст, дар файзи оромкунанда, ки аз он олами боло ҷорӣ мешавад, истироҳат ҳаст», мегӯяд Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат». «Вақте ки ғамҳои заминро аз сар мегузаронем. Вақте ки ғам
Воизи қадимро чандон дӯст намедоранд. Ӯ ба назди камбағалон меравад ва ба хонаҳои сарватмандон дохил мешавад. Ӯ ба диндорон ва бединон баробар мавъиза мекунад. Ин воизи ҳамешагӣ ва умумӣ ин аст: МАРГ. Кӣ ин воизи кӯҳнаро дар ягон маврид нашунидааст?
Ҳукми Худо: «Касе нест, ки некӣ кунад, ҳатто як нафар ҳам нест... зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Рум. 3:12,23 NKJV) «Лаънатӣ аст ҳар кӣ дар ҳамаи он чи дар китоби
Асос мегӯяд, ки Худо бо оғӯши кушод истодааст, ки ҳамаи онҳоеро, ки ба назди Ӯ омада, иқрор мешаванд, ки бар зидди Ӯ гуноҳ кардаанд, комилан бубахшад ва қабул кунад. Дар Китоби Муқаддас Худо ба мо мегӯяд, ки Ӯ метавонад моро бубахшад, зеро Писари Ӯ аллакай ҳамчун Ҷонишини мо азоб кашида ва мурдааст. Дар Ӯ, Худо мегӯяд: «Дар Ӯ [Исо
Ин нофаҳмо аст, ё фаҳмиданаш ғайриимкон аст, ки Писари ягонаи Худо Инсон шавад. Подшоҳи Подшоҳон қудрати осмониашро як сӯ гузошт ва тоҷи хорро, ки масхараомез буд, қабул кард. Довари олии зиндагон ва мурдагон худаш аз ҷониби инсони оддӣ доварӣ, маҳкум ва қатл карда мешуд.
Юҳанно 1 Инҷили Юҳанно дар ҳақиқат зуҳур аст, ё муаррифии зоҳирии Худо ба одамон дар ин ҷо дар шахсияти Масеҳ. Инҷил худи пеш аз Ҳастӣ оғоз меёбад: «Дар ибтидо Калом буд, ва Калом назди Худо буд, ва Калом Худо буд»
Қонун ва масеҳӣ мегӯяд, ки қонун ба воситаи Мусо дода шудааст. Он аз сабаби гуноҳҳо илова карда шуд, мувофиқи Китоби Муқаддас. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки гуноҳ ҳангоме ки қонун нест, ҳисоб карда намешавад. Қонун ба қонун илова карда шуд, зеро гуноҳ метавонад афзояд. Китоби Муқаддас дар сентябри 2020 нашр шудааст.
Писари хурдӣ ба падараш гуфт: «Падарҷон, ман мехоҳам ба он ҷо равам, зеро ман метавонам худам аз ӯҳдаи он бароям». Пас, падар онро ба ӯ дод, аммо ин дили падарашро шикаст. Ӯ гурусна буд, аммо ҳеҷ кас парво надошт, ӯ мехост он чиро, ки хукҳо мехӯрданд, бихӯрад.
Ӯ мегӯяд, ки ҳамеша меҳрубон будааст ва қасдан ба касе зарар нарасонидааст. Ӯ мегӯяд, ки имконияти ба осмон рафтани ӯ хеле хуб аст ва ҷони ҷовидонии ӯ ба қарибӣ дар яке аз ин ҷойҳо абадӣ хоҳад буд. Ӯ мепурсад: «Оё дуруст аст, ки дӯзах вуҷуд дорад?»
Июл/августи 2022 — Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат» Ҳамаи он чизе ки мо будем Ҳамаи он чизе ки мо будем – гуноҳҳоямон, айбамон, Марги мо ҳама аз они мо буд: Ҳамаи он чизе ки мо ҳастем, аз Ту қарздорем, Эй Худои файз танҳо. Раҳмати Ту моро дар гуноҳҳоямон ёфт
Достони пурқудрати дузди мурдаистодаро дар салиб омӯзед. Кашф кунед, ки чӣ тавр имони оддии ӯ ба Исо Инҷили файз ва наҷотро тасвир мекунад.
