Худо аз аввал ҳамаи он чиро, ки рӯй медод, медонист, аммо Ӯ нақшае дошт, ки бо он мубориза барад. Дар нақшаи Худо Писари маҳбуби Ӯ «ҷисм мешуд» (Юҳ. 1:14) ва «дар инсоният шарик мешуд, то ки бо марги Худ»
Муҳаббати Худо зебоӣ ва бузургии бепоёни камолоти гуногуни Худост (бисёр ва мухталиф). Ин бо ҳам пайвастани ҳамаи он чизест, ки Худост – сифатҳо ва табиати Ӯ. Ин чашма ва манбаи ҳамаи ангезаҳо, мақсадҳо, суханон ва аъмоли Ӯст.
Ба таъхир андохтан як бадкирдорест, ки тавоно ва қодир аст, ки шӯҳратпарастиро халалдор кунад ва хушбахтиро нест кунад. Ин як қисми хоси шахсияти инсон нест ва беморӣ ҳам нест, балки як одати бад аст, ки бояд шикаста шавад. Кӯшиши шикастани он бо қувваи худамон як кӯшиши беҳуда аст, онро танҳо метавон
