Худо аз аввал ҳамаи он чиро, ки рӯй медод, медонист, аммо Ӯ нақшае дошт, ки бо он мубориза барад. Дар нақшаи Худо Писари маҳбуби Ӯ «ҷисм мешуд» (Юҳ. 1:14) ва «дар инсоният шарик мешуд, то ки бо марги Худ»
Аз намунаи Исо омӯзед, ки чӣ тавр бар зидди васваса ва ҳамлаҳои доимии Шайтон устувор истодан. Ҳассосиятро ба гуноҳ инкишоф диҳед ва аз созиш худдорӣ кунед.
Худо қурбонии Ҳобилро бо имон қабул кард ва корҳои Қобилро рад кард. Бифаҳмед, ки чаро қурбонии хун муҳим аст ва ин дар бораи наздик шудан ба Худо чӣ меомӯзонад.
