Ҳар як давраи идораи Худо ба дасти инсонҳо гузошта шуда буд ва аз ин рӯ, ба таври даҳшатнок ноком шуд. Ҳатто коҳинӣ ва мактаби анбиё бо ҳукмронӣ бар қавми Худо ва пул кор кардан аз он чизе, ки Худо ба онҳо бовар карда буд, ба охир расид. Ҳар як нокомӣ ваҳйи нав ва ҷалоли тозаро ба Худои мо ва Масеҳи ваъдашудаи Ӯ овард.
Чанд сол пеш, як марди масеҳӣ гуфт, ки дар синну соли ӯ одам бояд ба се саволи муҳим ҷавоб дода тавонад. Инҳо ҷавобҳои Китоби Муқаддас ба ин се саволи муҳим мебошанд: Ман кистам? Дар Забур 90:3, Мусо ба мо мегӯяд, ки ҳар яки мо инсон, як