Ба таъхир андохтан як бадкирдорест, ки тавоно ва қодир аст, ки шӯҳратпарастиро халалдор кунад ва хушбахтиро нест кунад. Ин як қисми хоси шахсияти инсон нест ва беморӣ ҳам нест, балки як одати бад аст, ки бояд шикаста шавад. Кӯшиши шикастани он бо қувваи худамон як кӯшиши беҳуда аст, онро танҳо метавон
Аз намунаи Исо омӯзед, ки чӣ тавр бар зидди васваса ва ҳамлаҳои доимии Шайтон устувор истодан. Ҳассосиятро ба гуноҳ инкишоф диҳед ва аз созиш худдорӣ кунед.
Худо қурбонии Ҳобилро бо имон қабул кард ва корҳои Қобилро рад кард. Бифаҳмед, ки чаро қурбонии хун муҳим аст ва ин дар бораи наздик шудан ба Худо чӣ меомӯзонад.