Ҳар як давраи идораи Худо ба дасти инсонҳо гузошта шуда буд ва аз ин рӯ, ба таври даҳшатнок ноком шуд. Ҳатто коҳинӣ ва мактаби анбиё бо ҳукмронӣ бар қавми Худо ва пул кор кардан аз он чизе, ки Худо ба онҳо бовар карда буд, ба охир расид. Ҳар як нокомӣ ваҳйи нав ва ҷалоли тозаро ба Худои мо ва Масеҳи ваъдашудаи Ӯ овард.
Унвони «Писари Одам» ва он чизеро, ки он дар бораи Исои Масеҳ ошкор мекунад, омӯзед. Ин ном инсонияти комили Ӯро ҳам дар азоб ва ҳам дар баландӣ таъкид мекунад.
Масеҳ ба ҷаҳон зиёда аз 2000 сол пеш омад, аммо Ӯ чаро омад? Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки чаро. Ҳар як бемории инсонӣ танҳо як аломати ин бемории ахлоқӣ аст. Гуноҳ бузургтарин мушкилоти инсон аст, гуноҳи инсон бузургтарин мушкилоти инсон аст.