Худованд Исо ду шогирдро фиристод, то аз деҳаи наздик хари ҷавонеро биёранд, ва акнун, дар иҳотаи издиҳоми бузург, Ӯ оҳиста-оҳиста бо он хар ба сӯи шаҳр мерафт. Як нафар фарёд зад: «Ҳусанно!» Дигаре ҷавоб дод: «Ҳусанно!» – ва баъд дигаре
Бифаҳмед, ки бутпарастӣ чист, чӣ гуна он ба муоширати шумо бо Худо таъсир мерасонад ва роҳҳои амалии муайян кардан ва дур кардани бутҳо аз дил ва хонаи шумо.
Оилаҳо имрӯз бо тӯфонҳои зиёд рӯ ба рӯ мешаванд, аз беэътиноӣ то худхоҳӣ. Бо гузоштани Худо дар ҷои аввал ва ҳалли низоъ бо роҳи Ӯ умед ва роҳҳои ҳалли амалӣ пайдо кунед.