Худо аз аввал ҳамаи он чиро, ки рӯй медод, медонист, аммо Ӯ нақшае дошт, ки бо он мубориза барад. Дар нақшаи Худо Писари маҳбуби Ӯ «ҷисм мешуд» (Юҳ. 1:14) ва «дар инсоният шарик мешуд, то ки бо марги Худ»
Чанд сол пеш, як марди масеҳӣ гуфт, ки дар синну соли ӯ одам бояд ба се саволи муҳим ҷавоб дода тавонад. Инҳо ҷавобҳои Китоби Муқаддас ба ин се саволи муҳим мебошанд: Ман кистам? Дар Забур 90:3, Мусо ба мо мегӯяд, ки ҳар яки мо инсон, як
Дар бораи абадият, осмон ва дӯзах андеша кунед. Фаҳмед, ки чаро Исо барои гуноҳҳои шумо мурд ва чӣ тавр пешниҳоди ройгони наҷоти Худоро қабул кунед, то аз доварӣ гурезед.
