Тадҳиншавии Исоро аз ҷониби Рӯҳулқудс, ки бо кабӯтар рамзӣ шудааст, ва муқоисаи онро бо зоғи гуноҳ кашф кунед. Умеди ҳаёти навро дар Масеҳ пайдо кунед.
Фалиштиён сандуқро забт карданд ва «ҷалол... аз Исроил дур шуд». Дар он айёми нокомӣ Худо касеро тайёр кард, ки ба Ӯ хидмат кунад: Самуил. Аммо пас аз он эҳё, пешвоён мувофиқи ғояҳои худ подшоҳеро талаб карданд, ки С.С.-ро рад карданд. Фалиштиён С.С.-ро рад карданд.
Худованд Исо ду шогирдро фиристод, то аз деҳаи наздик хари ҷавонеро биёранд, ва акнун, дар иҳотаи издиҳоми бузург, Ӯ оҳиста-оҳиста бо он хар ба сӯи шаҳр мерафт. Як нафар фарёд зад: «Ҳусанно!» Дигаре ҷавоб дод: «Ҳусанно!» – ва баъд дигаре