Исо пеш аз оғози мушкилоти шумо эҳё шуд ва ҳоло ҳам барои шумо шафоат мекунад. Бо донистани он ки Масеҳ ҳамеша барои ниёзҳои шумо омода аст, сулҳро пайдо кунед.
Аҳди Қадим моро аз офариниши осмон ва замин то 400 пеш аз милод мебарад. Он бо чунин умед оғоз ёфта, бо таҳдиди лаънат ба охир мерасад (Мал. 4:6). Таърихи рӯҳонии инсоният аз Одаму Ҳавво ва махсусан халқи Исроил, нокомии комили инсониятро дар итоат ба Худо нишон медиҳад.
