Ҳар як давраи идораи Худо ба дасти инсонҳо гузошта шуда буд ва аз ин рӯ, ба таври даҳшатнок ноком шуд. Ҳатто коҳинӣ ва мактаби анбиё бо ҳукмронӣ бар қавми Худо ва пул кор кардан аз он чизе, ки Худо ба онҳо бовар карда буд, ба охир расид. Ҳар як нокомӣ ваҳйи нав ва ҷалоли тозаро ба Худои мо ва Масеҳи ваъдашудаи Ӯ овард.
Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки дар рӯзи оянда ҳатто «осмон бо садои бузурге аз байн хоҳад рафт ва унсурҳо бо гармии сахт об хоҳанд шуд, ва ҳам замин ва ҳам корҳое, ки дар он ҳастанд, сӯхта хоҳанд шуд». Ин доварии одилонаи Худо бар зидди бехудоӣ аст (ояти
